เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 338 ซุนอู้คงกับหยางเจี่ยนล่าสวรรค์ ย่ำประตูสวรรค์ทิศใต้จนแหลก
ตอนนี้ซุนอู้คงกับตือโป๊ยก่ายลงมาถึงภูเขาร้างลูกหนึ่ง พอเท้าแตะพื้น ตือโป๊ยก่ายก็ทรุดนั่งก้นกระแทกดิน โยนคราดเก้าซี่ทิ้งไว้ข้างตัว แล้วถอนหายใจยาว “ในที่สุดก็หนีออกมาได้… พี่ลิง ตอนนี้หัวใจข้ายังเต้นตึกตักอยู่เลย”
ซุนอู้คงไม่ตอบ เขายืนนิ่งอยู่ตรงนั้น เอาตะบองเหล็กหุนหยวนปักพื้น ตาจ้องขอบฟ้าทางทิศตะวันออกเขม็ง
อาจารย์ถูกจับขึ้นราชสำนักสวรรค์ไปแล้ว!!
“พี่ลิง”
ตือโป๊ยก่ายนั่งหอบจนหายเหนื่อยแล้ว ก็พึมพำเบา ๆ ขึ้นมา “เจ้าว่า… คราวนี้อาจารย์จะยังออกมาได้อีกไหม”
ซุนอู้คงหันขวับ แสงทองในตาวาบขึ้น “เจ้าหมายความว่ายังไง”
ตือโป๊ยก่ายโดนเขามองจนหดคอ แต่ก็ยังฝืนพูดต่อ “ข้าหมายถึง… แท่นประหารเซียนมันเป็นที่แบบไหน เจ้ากับข้าก็รู้ดี เซียนเฒ่าหนานจี๋ ไท่อี่เจินเหริน ข้างหลังยังมีอริยะอีกสองท่านยืนอยู่ พี่ลิง อาจารย์รับโทษไว้เองทั้งหมด ก็เพื่อแลกชีวิตให้เราสองคนรอด น้ำใจของท่าน เราจะทำให้เสียเปล่าไม่ได้”
“แล้วไงล่ะ”
ตือโป๊ยก่ายกัดฟันพูด “หรือเราแยกกันเถอะ อาจารย์ไม่อยู่แล้ว การไปตะวันตกก็หมดหวัง เจ้ากลับเขาฮวากั่ว ส่วนข้าไปหาพี่สาวขวัญ”