เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 337 ไม่ดับสูญชั่วนิรันดร์ เซียนทองอมตะ
เมื่อผ่านพ้นโลกมหาเต๋าที่หนึ่งหมื่นจนสิ้น ร่างกายของหยางอี้ก็สั่นสะท้านอย่างแรง
เห็นได้ชัดว่าหยางอี้สัมผัสได้แล้ว เขาแตะถึงธรณีประตูของเซียนทองหมื่นมหาภัยพิบัติแห่งหุนหยวนแล้ว
ในเวลาแทบจะพร้อมกันนั้น ประกายสายฟ้าสีม่วงจุดหนึ่งก็สว่างวาบขึ้นมาเงียบๆ ในส่วนลึกของความว่างเปล่า
หยางอี้เหลือบตาขึ้นมองพลางเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อย นี่คือทัณฑ์เคราะห์แห่งการบรรลุเต๋า
เรื่องแบบนี้ในบรรพกาลไม่มีมหาภัยพิบัติไหนกล้าเข้าใกล้เขาเลยสักนิด
ในความว่างเปล่านี้ไม่มีมหาเต๋าคอยกดทับ ดังนั้นการมีมหาภัยพิบัติลงมาจึงถือเป็นเรื่องธรรมดา
ด้วยสิ่งที่เขาสะสมมาจนถึงตอนนี้ ทัณฑ์เคราะห์นี้จะยากเย็นสักแค่ไหนกันเชียว
เขาไม่ได้เก็บมาใส่ใจ นั่งขัดสมาธิอยู่บนดอกบัวม่วงหุนถุนยี่สิบสี่ชั้นตามเดิม รอคอยอสุนีบาตฟาดลงมาอย่างสงบ
อสุนีบาตเทพหุนถุนสายแรกผ่าลงมาเสียงดังกึกก้อง ขนาดหนากว่าพันลี้ ประกายสายฟ้าฟาดใส่หัวไหล่ของหยางอี้จนระเบิดเป็นแสงสีม่วงกระจาย