เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 339 หยางอี้มองปราดเดียวทำลายฝันอริยะของเจียงซ่าง กดทับราชสำนักสวรรค์เก้าแดน
ภาพวาดเขาแม่น้ำผืนแผ่นดินเป็นสมบัติวิเศษของเจ้าแม่หนี่วา ข้างในบรรจุฟ้าดินแห่งการสรรค์สร้างอันสมบูรณ์ไว้หนึ่งผืน ภูเขาเป็นภูเขาจริง แม่น้ำเป็นแม่น้ำจริง ดวงตะวันดวงเดือนและดวงดาราทั้งหลายต่างทำหน้าที่ของตน
หลักในการประลองวิชาของมันมีเพียงข้อเดียว ต่อให้เจ้ามีเล่ห์กลนับพันหมื่นอย่าง ข้าก็แค่กลืนกินเข้าไปคำเดียว
บัวทองนับหมื่นดอกถูกม้วนเข้าไปในม้วนภาพ ราวกับสายน้ำไหลลงสู่ทะเล ต่างจมหายเข้าไปในขุนเขาและสายน้ำผืนนั้น ไม่มีสุ้มเสียงใดอีกต่อไป
ดินอู้แม้จะหนา แต่สุดท้ายย่อมมีขีดจำกัด
ทว่าโลกแห่งการสรรค์สร้าง กลับทอดยาวไร้ที่สิ้นสุด
เอาดินที่มีจำกัด ไปถมทะเลที่ไร้ขอบเขต นี่คือเหตุผลที่ภาพวาดเขาแม่น้ำผืนแผ่นดินข่มธงเหลืองซิ่งหวงได้พอดี
เจียงจื่อหยาเลิกคิ้วขึ้นเล็กน้อยแล้วพูดว่า “ภาพวาดเขาแม่น้ำผืนแผ่นดินรึ ของวิเศษของเจ้าแม่หนี่วา มาอยู่ในมือเจ้าได้อย่างไร”
“เจ้าเกี่ยวอะไรด้วย”
หยางเจี่ยนตวัดดาบยาวนำทาง ภูเขาและแม่น้ำในม้วนภาพก็พลิกคว่ำ พลังแห่งการสรรค์สร้างหนักนับร้อยล้านจวินซัดย้อนกลับออกไป หมายจะกดทับลงบนหัวของเจียงจื่อหยาแทน