เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 331 ที่แปลงกายของผานกู่ บงกชเขียวโกลาหลสามสิบหกชั้น
หยางอี้กำลังท่องไปในความเวิ้งว้างไร้ขอบเขตของห้วงโกลาหล นับแต่ก้าวเข้ามา มรรคเบิกฟ้าสายที่เขาบรรลุก็สอดรับกับสายใยกรรมสายหนึ่งในความโกลาหลพอดี
สัมผัสนั้นบางเบายิ่งนัก ราวกับมีม่านหมอกกั้นไว้หมื่นชั้น ทว่ามันมีอยู่จริง ซ้ำยังดำรงอยู่ชั่วกัปชั่วกัลป์ ไม่เคยขยับเขยื้อนย้ายไปไหน
ด้วยวิชาเหินกายของหยางอี้ในยามนี้ เขาข้ามผ่านห้วงเวลาและมิติมานับไม่ถ้วน จนกระทั่งมาถึงรอยแยกแห่งหนึ่ง มันทอดตัวยาวพาดผ่านมิติเวลามหาศาล เหมือนบาดแผลเก่าในความโกลาหลที่โดนขวานจามเข้าทีหนึ่งแล้วยังไม่สมานกัน ข้างในดำสนิทลึกจนมองไม่เห็นก้น แสงภัยพิบัติสีเทาหม่นพุ่งกวาดออกมาจากส่วนลึกของรอยแยก เส้นที่หนาที่สุดวัดได้ถึงหมื่นลี้
ไม่ว่าแสงภัยพิบัติจะกวาดผ่านที่ใด ความโกลาหลก็ม้วนตลบ โลกขนาดย่อมที่เพิ่งก่อตัวขึ้นมายังไม่ทันได้ให้กำเนิดสิ่งมีชีวิต ก็ถูกกวาดจนแหลกเป็นผุยผง กลายสภาพกลับไปเป็นดิน น้ำ ไฟ ลม อีกครั้ง
หากเป็นกึ่งอริยะมาถึงที่นี่ แค่โดนเฉียดไปนิดเดียวก็มีหวังวิญญาณแตกดับ ร่างสลายไปทันที
แม้แต่เซียนทองต้าหลัวระดับฮุ่นหยวนก็ไม่กล้าบุ่มบ่ามเข้าไป ต้องงัดสุดยอดสมบัติคุ้มกายออกมากางกั้น แล้วประเมินตบะของตัวเองดูว่าจะฝ่าเข้าไปได้สักกี่ก้าว
หยางอี้ยืนมองอยู่หน้ารอยแยกครู่หนึ่ง ก็ดูออกถึงรากเหง้าของแสงภัยพิบัติเหล่านี้ มันไม่ใช่สิ่งที่กระแสปราณโกลาหลแปรสภาพขึ้นมาเอง แต่ในแสงแต่ละสาย ล้วนแฝงไอสังหารเคียดแค้นตั้งแต่ก่อนยุคเบิกฟ้าเอาไว้