เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 332 ทะเลเลือดมารเทวะเปรอะเปื้อนสามภพ ราชาปีศาจวัวหุนซื่อครองเขาทิงเหลย
ออกจากทิศทางของภูเขาไฟอมตะแล้ว ศิษย์อาจารย์ทั้งสามก็มุ่งหน้าสู่ทิศตะวันตกเรื่อยมา วันนี้ก็เดินทางมาถึงดินแดนแห่งหนึ่ง
ยังไม่ทันได้เข้าไปใกล้ ทั้งสามคนก็พากันขมวดคิ้วขึ้นมาพร้อมกัน เห็นเพียงใต้หล้าเบื้องหน้า เลือดโสโครกเจิ่งนองไปทั่วทุกหนแห่ง
บนพื้นดินไม่มีแม้แต่ต้นไม้ใบหญ้า ไม่มีสีสันดั้งเดิมของหินผา มองไปทางไหนก็เจอแต่ความสกปรกโสโครกสีแดงคล้ำ เลือดพวกนั้นแห้งกรังมานานกี่ปีแล้วก็ไม่อาจรู้ ทับถมกันหนาเตอะเป็นชั้นๆ พอเหยียบลงไปก็มีเสียงเหนียวเหนอะหนะ
ระหว่างฟ้าดินไม่มีไอวิญญาณหลงเหลืออยู่แม้แต่น้อย อย่าว่าแต่นักพรตเลย แม้แต่นกสักตัวหรือมดสักตัวก็ยังมองไม่เห็น สรรพชีวิตสูญสิ้น แม้แต่หญ้าสักต้นก็ยังไม่ขึ้น
“นี่มันที่บ้าอะไรกันเนี่ย”
ซุนอู้คงเอามือบีบจมูก “ข้าไปมาตั้งหลายที่ ยังไม่เคยเห็นที่ไหนโสโครกขนาดนี้มาก่อนเลย”
จินฉานจื่อไม่ได้พูดอะไร เพียงแต่หยิบดินที่เปื้อนเลือดโสโครกขึ้นมาหยิบมือหนึ่ง แล้วถูเบาๆ ที่ปลายนิ้ว ภายในเนตรพุทธะ มองเห็นไอพยาบาทแค้นเคืองที่ตกค้างอยู่ในดินนั้นได้อย่างชัดเจน
“อมิตาภพุทธ”
จินฉานจื่อกระแทกไม้เท้าลงบนพื้น เรียกเทพที่ดินของที่นี่ออกมา