เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 312 วิถีพิภพสมบูรณ์ ฮ่าวถู่บรรลุมรรคาอริยะ เจิ้นหยวนจื่อสละตนเข้าสู่วัฏสงสาร
หลังจากจัดแจงเรื่องราวในวิถีมนุษย์จนเรียบร้อยแล้ว หยางอี้ก็พากุ้ยหมี่กับเติ้งฉานอวี้ออกจากเมืองเฉาเกอ
มีเหตุผลกรรมบางอย่างที่จะต้องไปสะสางตอนเทศนาธรรม ไม่อาจใจร้อนบุ่มบ่ามได้
เพียงไม่นานหยางอี้ก็มาถึงโพ้นทะเล มองไปเบื้องหน้าเห็นแต่ไอน้ำเวิ้งว้าง กระแสปราณโกลาหลกับปราณวิญญาณแต่กำเนิดพันเกี่ยวสับสนเป็นผืนเดียว
ทั้งสามเหยียบแสงเหาะไป ราวครึ่งก้านธูปต่อมา ทัศนียภาพเบื้องหน้าก็เปิดกว้างอย่างฉับพลัน เห็นเพียงท่ามกลางวังน้ำวนกุยซวีอันไร้ขอบเขตโพ้นทะเล มีเกาะเซียนมหึมาแห่งหนึ่งตั้งตระหง่านอยู่
รอบด้านถูกกระแสน้ำวนโกลาหลโอบล้อม ทว่าบนเกาะกลับมีฟ้าดินเป็นเอกเทศ สิ่งที่สะดุดตาที่สุดคือต้นไม้โบราณเสียดฟ้าต้นหนึ่งใจกลางเกาะ
ไม้ต้นนั้นสูงกี่หมื่นจั้งมิอาจรู้ได้ ลำต้นแดงฉานประหนึ่งหล่อหลอมด้วยเลือดมังกร บนเปลือกไม้บังเกิดลวดลายเกล็ดมังกรขึ้นตามธรรมชาติ
พุ่มยอดไม้แทงทะลุเก้าชั้นฟ้า มองปราดเดียวคล้ายกับว่าไม้ต้นนี้เสียดแทงทะลุสามภพฟ้าดินมนุษย์อย่างแท้จริง รอบลำต้นมีปราณมังกรโกลาหลวนเวียน ใบไม้ทุกใบราวกับแบกรับภาพลวงตาของโลกใบหนึ่งเอาไว้
นัยน์ตางามของกุ้ยหมี่ทอประกายตกตะลึง อดไม่ได้ที่จะพูดขึ้นว่า “หรือว่านี่จะเป็นรากวิญญาณโกลาหลในตำนานเจ้าคะ”
ระดับการบำเพ็ญของหยางอี้สูงส่งปานใด มองปราดเดียวก็รู้ว่ารากวิญญาณนี้ไม่ธรรมดา จึงพูดว่า “นี่คือต้นหลงหยวนเสวี่ย รากวิญญาณโกลาหล อยู่ในระดับเดียวกับไม้เจี้ยนคู่ฟ้าในตำนาน”