เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 311 จื่อเซียวเปิดครั้งที่สี่ หงจวินเทศนาธรรม
สองผู้เฒ่าเดียวดายแห่งแดนประจิมกำลังนั่งทอดถอนใจพลางบ่นพึมพำ
เจี่ยอิ้นเต้าเหรินดูเหมือนจะคิดตกเรื่องอะไรบางอย่าง จู่ๆ ก็พูดขึ้นว่า “ศิษย์น้อง ดูท่าพวกเราจะเดินผิดทางไปเส้นหนึ่งแล้ว ก็เพราะหยวนสื่อกับเหล่าจื่อมีหงจวินคอยหนุนหลัง ส่วนหลิงเป่าเต้าเหรินก็มีวาสนาผานกู่อยู่กับตัว ทั้งสองฝ่ายถึงได้เป็นศัตรูคู่อาฆาตที่ห้ำหั่นกันไม่ยอมลดละแบบนั้น”
“หากสำนักพุทธประจิมของเราไม่พลัดหลงเข้าไปในมหาเคราะห์สถาปนาเทพ ทุกสิ่งนี้พวกเราย่อมอยู่นอกวงได้สบาย เจ้าอย่าลืมสิ ตั้งแต่วันที่เจ้ากับข้าตั้งสำนักพุทธประจิมขึ้นมา พวกเราก็แยกตัวออกจากสายเต๋ามาตั้งสำนักเองแล้ว ในสายตาของหงจวิน พวกเราไม่เคยเป็นสายเต๋าสายหลักเลยสักนิด”
แววตาของจุ่นถีเต้าเหรินไหววูบ มองไปยังเจี่ยอิ้นเต้าเหริน ขณะที่เจี่ยอิ้นเต้าเหรินตาเป็นประกายแล้วพูดต่อ “ในเมื่อไม่ใช่คนในสายเต๋า เช่นนั้นการที่หลิงเป่าเทียนจุนใช้สมัญญานามอริยะผานกู่ออกคำสั่งให้หยวนสื่อกับเหล่าจื่อก้มหัว มันเกี่ยวอะไรกับพวกเราเล่า”
จุ่นถีเต้าเหรินถามว่า “ศิษย์พี่หมายความว่าอย่างไรหรือ”
เจี่ยอิ้นเต้าเหรินลุกขึ้นยืนแล้วกล่าวว่า
“ในเมื่อวิถีสวรรค์ไม่ต้อนรับพวกเรา วันข้างหน้าราชสำนักสวรรค์แห่งนี้ก็คงไม่มีที่ยืนให้เราสองคน แล้วไฉนพวกเราจะไปผูกมิตรจับมือกับศาสนาพุทธทางตะวันออกไม่ได้เล่า”