ตอนที่ 129 พุทธะแท้ก็คือวิถีธรรม

ตอนที่ 129 พุทธะแท้ก็คือวิถีธรรม

ตอนนี้หยางเจียวมาถึงเหนือทะเลตะวันออกแล้ว เขาก็เห็นร่างหนึ่งยืนอยู่บนโขดหิน หันหลังให้เขา หันหน้าไปทางทะเล

คนผู้นั้นสวมเสื้อผ้าฝ้ายเนื้อหยาบ มือไพล่หลังยืนอยู่ รัศมีรอบตัวก็ดูธรรมดา ราวกับชาวประมงธรรมดาคนหนึ่งริมทะเล

แต่ตอนนี้หยางเจียวเป็นเซียนทองต้าหลัวแล้ว สายตาไม่ธรรมดา มองแวบเดียวก็เห็นว่าในร่างกายที่ดูธรรมดานั้นมีกลิ่นอายบางอย่างที่ทำให้ฟ้าดินต้องยอมสยบ

คนผู้นี้ก็คือขงเซวียน ย้อนไปตอนที่พบขงเซวียนครั้งแรกที่ปากแม่น้ำกวนเจียง เขายังไม่ได้เข้าสู่ประตูบำเพ็ญเพียร มองไม่ออกว่าลุงคนนี้ลึกแค่ไหน ตอนนี้ตัวเองย่างเท้าเข้าสู่ต้าหลัวแล้ว ถึงได้เห็นเพียงเสี้ยวเดียว แต่กลับยิ่งรู้สึกว่าขงเซวียนลึกจนหยั่งไม่ถึง

ถึงได้แอบทอดถอนใจในใจ คิดไม่ถึงว่าตอนนั้นข้างกายพ่อจะมีผู้เชี่ยวชาญที่ลึกจนหยั่งไม่ถึงแบบนี้ติดตามอยู่

หยางเจียวรีบก้าวเข้าไป ค้อมตัวคำนับอย่างนอบน้อม

“หยางเจียวคารวะลุงขง หลายปีไม่เจอ ลุงยังสง่างามกว่าแต่ก่อนเลยขอรับ”

ขงเซวียนพยักหน้าเบา ๆ ตบไหล่หยางเจียว เผยรอยยิ้มที่หายากออกมาเล็กน้อย