ตอนที่ 127 หยางอี้ประทานเทวโองการ หลงจี๋เหาะขึ้นสวรรค์

ตอนที่ 127 หยางอี้ประทานเทวโองการ หลงจี๋เหาะขึ้นสวรรค์

บนเขาเถี่ยเหวย ลมเย็นยะเยือกพัดหวิว เต็มไปด้วยก้อนหินขรุขระ

เขาลูกนี้ขึ้นชื่อเรื่องความมืดลึกไร้ก้น ไม่มีทั้งตะวันและจันทร์ ราวกับถูกความมืดครอบงำตลอดเวลา แม้แต่ผีก็ยังขี้เกียจมา

เห็นแต่ลำแสงดำสายหนึ่งตกลงมาจากฟ้า กระแทกกลางเขาเถี่ยเหวยจนฝุ่นตลบไปทั้งฟ้า คนผู้นั้นก็คือหยางอี้ เขากระเด็นกับพื้นสองที สุดท้ายก็หงายหลังตึงลงไปในกองหินใหญ่

“โอ๊ย...”

หยางอี้ร้องโอดโอยออกมาทีหนึ่ง ล้มจนตัวปวดระบมไปทั้งตัว จมูกบวมหน้าเขียว

หยางอี้ขบเขี้ยวเคี้ยวฟันลุกขึ้น เงยหน้ามองไปทางแดนต้าซู่เทียน อ้าปากจะด่าสักหน่อย แต่พอคำจะออกจากปากก็กลืนกลับลงไป

กลัวว่าพอเขาอ้าปาก ไม้ตายของหนี่วาจะตามมาถึงในพริบตา

“ข้ายอมแพ้แล้ว ได้ไหม ท่านหนี่วาเหนียงเหนียงผู้สูงส่ง”

หยางอี้ถอนหายใจ ตำแหน่งใหญ่กว่าขั้นเดียวยังกดคนให้ตายได้ แต่นี่หนี่วาไม่ได้เหนือกว่าแค่ฐานะกับบำเพ็ญเพียร แม้แต่หลักธรรมยังกดเขาทุกด้าน