กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 107 เทพดุร้ายเสินนี่ มรรคาเคราะห์สูญสลาย
ชิงหลวนมองซู่หนี่ว์ที่กำลังหัวฟัดหัวเหวี่ยงพลางพูดว่า “เหนียงเหนียง โมโหจนเสียสุขภาพไปก็เป็นตัวท่านเองที่ทรมานนะเจ้าคะ ศาลาหลังนี้พังไปก็ต้องซ่อมใหม่อยู่ดี ท่านอย่าเพิ่งโกรธไปเลยเจ้าค่ะ”
ซู่หนี่ว์ถลึงตาใส่ชิงหลวนแล้วพูดว่า “เปิ่นกงมีสมบัติพัสถานกว้างใหญ่ไพศาลทั่วปลายขอบฟ้าผืนน้ำ ศาลาแค่หลังเดียวเปิ่นกงมีปัญญาซ่อมอยู่แล้ว!”
“ซ่อมไหวเจ้าค่ะ ซ่อมไหว เหนียงเหนียงโปรดระงับโทสะด้วยเถิด”
ชิงหลวนยิ้มเจื่อนพลางกระซิบเสียงเบาว่า “ท่านอยากทุบก็ทุบไปเถิดเจ้าค่ะ ถึงอย่างไรสุดท้ายท่านก็ต้องไปขอให้เขาเล่นเพลงท่อนสุดท้ายของฝูซีเสินเทียนเซี่ยงอยู่ดี”
“เจ้าแอบนินทาเปิ่นกงอีกแล้วใช่ไหม”
ซู่หนี่ว์โกรธจนร่างสั่นเทิ้ม ระหว่างคิ้วเผยไอสังหารที่หาดูได้ยากออกมา
ตอนนี้นางนั่งก็ไม่ติด ยืนก็ไม่สุข จึงได้แต่เหาะเหินมุ่งหน้าไปยังราชสำนักสวรรค์ เห็นได้ชัดว่าจะไปหาความสงบใจที่ตำหนักของจิ่วเทียนเสวียนหนี่ว์ผู้เป็นพี่สาว
ลึกลงไปในสะดือทะเลเหนือ ไร้ฟ้าไร้ดิน ไร้ตะวันไร้จันทรา