กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย หิวข้าว
ตอนที่ 106 หลัวเซวียนมาเยือน เด็กรับใช้หน้าประตูคือหลิงเป่า ซู่หนี่ว์ที่คิดไปเอง
ด้านนอกจวนไท่ฟู่ประดับโคมไฟผูกริบบิ้นสีสันสดใส เสียงผู้คนจอแจอึกทึกครึกโครม
รถม้าของแขกเหรื่อต่อแถวยาวตั้งแต่หน้าประตูจวนไปจนสุดถนน ทั้งเกี้ยว ทั้งเกวียนม้า และม้าศึกวิ่งเข้าออกไม่ขาดสาย เหล่าขุนนางในราชสำนัก เจ้าแคว้นแต่ละสาย บุคคลมีชื่อเสียงในท้องถิ่น ไปจนถึงผู้คนหลากหลายแวดวง ล้วนมารวมตัวกันเนืองแน่น
คนเฝ้าประตูตะเบ็งเสียงขานชื่อแขกดังระงมไม่ขาดสาย บรรยากาศคึกคักราวกับยกความวุ่นวายของทั้งเมืองเฉาเกอมาไว้ที่นี่
นักพรตเฒ่าเนื้อตัวมอมแมมคนหนึ่งแทรกตัวอยู่ในฝูงชน ผมเผ้ากระเซอะกระเซิง สวมชุดนักพรตเก่าขาด เอวผูกเชือกฟาง รองเท้าผ้าที่ใส่ก็ขาดจนโผล่เห็นนิ้วเท้า นักพรตผู้นี้ก็คือหลัวเซวียน เซียนกลางเพลิงแห่งเกาะมังกรเพลิงผู้โด่งดังแห่งนิกายเจี๋ย
ช่วงที่ผ่านมาเขาต้องคอยอยู่ดูแลหญิงชราคนหนึ่งที่แคว้นหลูโจวร่วมกับลวี่เยว่ คอยต้มยาเคี่ยวซุป ถามไถ่สารทุกข์สุกดิบทุกวัน แทบจะยกกระโถนอุจจาระปัสสาวะให้คนอยู่รอมร่อ
ทว่าหลัวเซวียนเป็นใครกัน เคยต้องมารับความลำบากเช่นนี้ตั้งแต่เมื่อไหร่ พอสบโอกาสตอนออกไปหาตัวยา เขาก็เผ่นแน่บมาถึงเมืองเฉาเกอ ตั้งใจจะมาบอกลาหยางอี้เพื่อขอกลับ
เมื่อเห็นแสงไฟสว่างไสวในจวนไท่ฟู่ ได้ยินเสียงชนจอกร่ำสุรา อีกทั้งอาหารเลิศรสและสุราชั้นดีที่ยกเข้าไปไม่ขาดสาย ในใจของหลัวเซวียนก็อดรู้สึกเปรี้ยวปร่าขึ้นมาไม่ได้