เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 222 บทบาทของลั่วอี้
ลั่วอี้ย่อมนึกไม่ถึงว่าลั่วไฉ่จะเป็นห่วงจนต้องออกจากหมู่บ้านลั่ว เพราะกลัวว่าเขาจะหาที่ยืนให้ตัวเองไม่ได้ เป็นพี่ชายแล้วมาอยู่ในสภาพเช่นนี้ เขาคงไม่รู้ว่าควรดีใจที่พี่น้องรักใคร่กันดี หรือควรยิ้มขื่นให้กับความไร้ความสามารถของตนกันแน่
แต่ที่จริงลั่วอี้ไม่ได้ด้อยอย่างที่ลั่วไฉ่คิด การปกครองจวิ้นหนึ่งให้ยิ่งวันยิ่งซบเซา กับการปกครองให้เจริญรุ่งเรืองขึ้นทุกวัน เป็นคนละเรื่องกัน
หากอยู่ในยุคจ้านกั๋ว ความสามารถของลั่วอี้มากพอจะเป็นเสนาบดีประจำแคว้นและประคองบ้านเมืองไม่ให้เสื่อมถอยได้สบาย หากให้ดูแลจวิ้นหนึ่งจริง ๆ เขาย่อมสร้างผลงานโดดเด่นจนได้เลื่อนขึ้นไปรับตำแหน่งในราชสำนัก
เพียงแต่เมื่อถึงราชสำนัก เขาคงทำได้เพียงมองสถานการณ์ค่อย ๆ เลวร้ายลง แล้วพยายามปะชุนส่วนที่ขาดวิ่นไปตามกำลัง ความเสื่อมถอยอย่างไรก็เลี่ยงไม่ได้ แต่ว่าขุนนางชั้นสูงส่วนใหญ่ในใต้หล้ามิได้เป็นเช่นนี้หรือ? เพียงประคองบ้านเมืองให้พ้นจากการพังครืนได้ ก็นับเป็นเสนาบดีเลื่องชื่อที่เหนือคนร่วมสมัยแล้ว
หากยังผลักดันการปฏิรูปเพื่อยืดอายุแผ่นดินได้สำเร็จอย่างลั่วเหวินกงและลั่วเซวียนกง นั่นก็เป็นยอดคนที่ชื่อจะจารึกอยู่ในพงศาวดารเลยทีเดียว
ส่วนการบัญชาทหารหนึ่งหมื่นคนได้ ทั้งยังนำคนบุกทะลวงแนวรบได้ด้วยนั้น อย่างไรก็นับเป็นขุนพลใหญ่ ไม่ได้ด้อยกว่าพี่น้องเก่าของหลิวปังที่มีพรสวรรค์โดดเด่นเหล่านั้น