เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 223 ลั่วหลิง
ลั่วไฉ่มองหานซิ่นด้วยดวงตาเป็นประกาย เจือทั้งความประหลาดใจและรอยยิ้ม เมื่อครู่สนทนากันเพียงประเดี๋ยวเดียว นางก็รู้สึกเหมือนจับปลาตัวใหญ่ได้เสียแล้ว
หนุ่มยากจนตรงหน้าดูซอมซ่ออยู่บ้าง แต่ในอกกลับมีแผนการมากพอจะทำให้คนทั้งโลกตกตะลึง หากพาเขาไปเข้ากับหลิวปังได้ เขาจะเป็นกำลังสำคัญให้พี่ชายแน่
เมื่อได้ตระกูลลั่วช่วย หานซิ่นเองก็จะได้แสดงความสามารถโดยสะดวกขึ้น ไม่ต้องเฝ้ารอโอกาสอยู่อย่างคนไร้ชื่อเสียงเช่นทุกวันนี้
ลั่วไฉ่นึกถึงหานซิ่นเมื่อครู่ที่อวดความสามารถให้นางดูราวกับนกยูงรำแพนหาง ก็อดหัวเราะออกมาไม่ได้
หานซิ่นกำลังนึกตำหนิตนเองว่าท่าทีเมื่อครู่เสียกิริยาไปหน่อย ครั้นได้ยินเสียงหัวเราะของลั่วไฉ่และเห็นใบหน้างามดุจบุปผาของนาง ก็อดเอ่ยไม่ได้ “คุณหนู เมื่อครู่ซิ่นเสียมารยาทแล้ว”
ลั่วไฉ่โบกมืออย่างไม่ถือสา “ไม่ต้องใส่ใจเรื่องเล็กน้อยเช่นนั้น เจ้าคือผู้มีความสามารถโดดเด่น หากพี่ชายข้ารู้ว่าคนที่เขาเคยมอบหยกให้มีฝีมือถึงเพียงนี้ เขาคงยินดีเสนอชื่อเจ้า อีกไม่นานชื่อของเจ้าคงเลื่องลือไปทั่วใต้หล้าจริง ๆ”
เดิมทีหานซิ่นคิดจะไปเข้ากับเซี่ยงเหลียงในดินแดนจ้าว แต่พอพบลั่วไฉ่และรู้ว่าคุณชายที่เคยมอบหยกให้ตนอยู่ใต้บัญชาเพ่ยกง เขาก็เปลี่ยนใจ เขาเป็นคนที่ได้รับบุญคุณแล้วย่อมตอบแทน จึงตั้งใจตามลั่วไฉ่ไปพบเพ่ยกงผู้นี้