ตอนที่ 3 โลกแปลกหน้าที่น่าสะพรึงกลัว

ตอนที่ 3 โลกแปลกหน้าที่น่าสะพรึงกลัว

ตอนที่โรลินค่อยๆ ลืมตาขึ้นมา แววตาของเขายังเต็มไปด้วยความสับสนงุนงง

ในเวลานี้ เขาเหมือนคนที่เพิ่งตื่นจากการหลับใหลอันยาวนาน ทั้งตัวยังมึนงงและเลื่อนลอยไปหมด สติสัมปชัญญะเหมือนเงาจันทร์ในน้ำที่กระเพื่อมไหว รวบรวมให้เป็นชิ้นเป็นอันไม่ได้เสียที

เวลาค่อยๆ ผ่านไปทีละวินาทีทีละนาที จะผ่านไปนานแค่ไหนแล้ว เขาก็ตอบไม่ได้เหมือนกัน

ในที่สุด ตาดำที่เคยเหม่อลอยไร้แววคู่นั้นก็ค่อยๆ กลับมารวมจุดโฟกัสได้ ภาพที่ปรากฏตรงหน้าทำให้หัวใจของโรลินกระตุกวูบ ความตกใจและความหวาดหวั่นแผ่ซ่านไปทั่วตัวราวกับโดนน้ำเย็นจัดสาดใส่

บนท้องฟ้า ไม่มีทั้งดวงอาทิตย์แผดแสงเจิดจ้า ไม่มีดวงจันทร์สว่างนวลตา และไม่มีแม้กระทั่งดวงดาวระยิบระยับประดับฟากฟ้า

มีเพียงโทนสีเทามืดทึบที่ดูซึมเซาและไร้ชีวิตชีวาราวกับเหวลึกอันเงียบงัน มันแผ่ปกคลุมเต็มสายตา และกดทับความรู้สึกอึดอัดหนักอึ้งมหาศาลที่มองไม่เห็นลงมาราวกับฟ้าจะถล่ม

เหมือนท้องฟ้าอันกว้างใหญ่ไร้ขอบเขตทั้งผืนถูกม่านหมอกสีเทาหนาทึบคลุมทับไว้แน่นหนา จนทุกสิ่งพร่ามัวเลือนรางไปหมด ให้ความรู้สึกเร้นลับและพิลึกพิลั่นอย่างบอกไม่ถูก

โรลินสูดหายใจเข้าลึกๆ ข่มความตื่นตระหนกที่พลุ่งพล่านอยู่ในอกลงไป แล้วพยุงร่างอันอ่อนแอไร้เรี่ยวแรงขึ้นมาอย่างยากลำบาก

เขาหรี่ตาลง กวาดสายตาคมกริบดั่งเหยี่ยวมองไปรอบๆ และไม่นานก็มองเห็นสภาพของตัวเองชัดเจน เขาขึ้นมานอนอยู่บนผืนดินรกร้างแห้งแล้งแห่งหนึ่ง