กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย พิราบงง
ตอนที่ 4 อันตรายคลี่คลายชั่วคราว
ในเวลาเดียวกัน ในหัวของโรลินก็ผุดภาพช่วงเวลาอันยาวนานที่เคยใช้ชีวิตอยู่ในสถาบันจอมเวทอันโหดร้ายขึ้นมาอย่างห้ามไม่ได้
เขารู้ซึ้งถึงกฎเหล็กเรื่องผู้แข็งแกร่งล่าผู้อ่อนแอและการแลกเปลี่ยนอย่างเท่าเทียมมานานแล้ว ไม่มีสิ่งใดได้มาเปล่าๆ และไม่มีอะไรที่เป็นเรื่องสมควรได้มาตั้งแต่แรก
ช่วงเวลาแปดสิบห้าปีอันยากลำบากในสถาบันจอมเวท ทำให้เขาเข้าใจอย่างถ่องแท้ว่า ในโลกที่อันตรายและแปลกหน้า มีเพียงพลังฝีมือที่แข็งแกร่งของตัวเองเท่านั้น ถึงจะเป็นหลักประกันขั้นพื้นฐานในการเอาชีวิตรอด
“แก...ไอ้สารเลว! แกยังเป็นผู้ชายอยู่หรือเปล่า? ไม่ช่วยคนจะตายก็ช่างเถอะ แต่นี่ยังกล้าพูดจาเลือดเย็นไร้น้ำใจแบบนี้ออกมาอีกเหรอ?” หญิงหน้าตาอิดโรยคนนั้นมีแววตาเป็นประกายด้วยไฟโทสะ เธอส่งเสียงสั่นๆ พลางด่าทอ
“ชะ ใช่ ถูกต้องที่สุด! คุณทำไมถึงได้เลือดเย็นขนาดนี้? เมื่อกี้พวกเราขอให้คุณช่วย คุณกลับไม่สนใจพวกเราเลย แถมยังวิ่งหนีไปอย่างบ้าคลั่งอีก...”
“ตอนนี้ที่นี่มีคุณเป็นผู้ชายอยู่คนเดียว ดูแลพวกเราที่เป็นผู้หญิงตัวเล็กๆ อ่อนแอบ้างมันจะเป็นอะไรไป?” น้องนักเรียนคนนั้นกัดฟันแน่น ชี้หน้าต่อว่าอย่างโกรธจัด
“ทุกคนครับ” แววตาของโรลินวูบไหวด้วยความเย้ยหยัน เขาค่อยๆ พูดขึ้นด้วยน้ำเสียงทุ้มต่ำและจริงจัง “อย่างแรกเลย ตอนนี้พวกคุณต้องมองความเป็นจริงให้ออก โลกใบนี้ไม่ใช่โลกเดิมของพวกคุณอีกต่อไปแล้ว”
“สถานการณ์ของพวกเราตอนนี้อันตรายอย่างยิ่ง ด้านนอกมีสิ่งมีชีวิตพวกด้วงดุร้ายอยู่เต็มไปหมด”