เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
ตอนที่ 705 เด็ดบัวผุดขึ้นในใจ พลันรู้สึกฟ้าดินกว้างขวาง
คำว่า ‘รอ’ เพียงคำเดียวนี้ทำให้หลี่เต้าเสวียนตกอยู่ในความเงียบงัน
แม้ว่าสุดท้ายพระแม่จะยังมิได้ปรากฏกายออกมาพบหน้า ทว่าผ้าไหมที่ส่งอักษรมานั้น ย่อมแสดงว่านางมิได้เผชิญกับภยันตรายอันใด หากแต่กำลังได้รับวาสนาบางประการอย่างแท้จริง ดังที่ต้นโพธิ์ได้กล่าวไว้
ยันต์มนตร์หกพยางค์ร่วงหล่นลงมาจากร่างของหลี่เต้าเสวียน
เขาทอดสายตามองลึกเข้าไปยังเขาหลิงซานที่ถูกต้นโพธิ์ปกคลุม ก่อนจะเอ่ยเสียงกังวานว่า "พระแม่ หวังว่าท่านจะไม่ลืมสิ่งที่เคยกล่าวไว้ก่อนหน้านี้ เมื่อใดที่ข้าฝึกฝนถึงขั้นเซียนสวรรค์ ข้าจะกลับมาหาท่านอีกครั้ง!"
เขามีลางสังหรณ์ว่า เมื่อตนเองบรรลุขั้นเซียนสวรรค์ ทุกสิ่งย่อมกระจ่างแจ้งอย่างแท้จริง ตัวเขาในยามนี้ ยังคงแข็งแกร่งไม่เพียงพอ
บำเพ็ญ มีเพียงการบำเพ็ญเท่านั้น!
หลี่เต้าเสวียนเก็บผ้าไหมเข้าสู่อกเสื้อ แล้วเหลียวมองต้นโพธิ์เป็นครั้งสุดท้าย
"ปกป้องพระแม่ให้ดี มิเช่นนั้นข้าจะผ่าเจ้าเอาไปทำฟืนเผาไฟเสีย"
กิ่งใบไหวสั่น คล้ายกับจะสั่นสะท้านขึ้นมาน้อย ๆ