เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 666 คมมีดผ่าถุงปลูกมนุษย์ สายฟ้าฟาดอสูรในอาราม!
วัดหลันรั่ว
ในโถงวิหารประดับโคมแขวนผ้าสีสันสดใส เหล่าผีสาวต่างยินดีปรีดา ต่างแต่งกายงดงามมาร่วมงานด้วยความใจจดใจจ่อ
ในที่สุดเจ้าเคราดกรกรุงรังที่น่ากลัวผู้นั้นก็กำลังจะตาย ซ้ำพวกนางยังจะได้แบ่งกินน้ำเลือดของเขา แค่คิดก็ตื่นเต้นยิ่งนัก
มีเพียงเสี่ยวเชี่ยนที่สวมชุดขาวเรียบ เท้าเปล่าขาวผุดผ่องดั่งหยก นั่งนิ่งสงบอยู่ตรงนั้นโดยไม่แสดงอารมณ์ ราวกับดอกบัวขาวที่ผุดพ้นโคลนตมโดยไร้รอยแปดเปื้อน
ช่วงเวลานี้ นางเอาแต่หวนนึกถึงประโยคหนึ่งที่ชายหนุ่มชุดขาวผู้นั้นเคยกระซิบข้างหูตน
“พี่อวี้ ในที่สุดข้าก็หาท่านพบแล้ว”
นางมีนามว่าเนี่ยเสี่ยวเชี่ยน เป็นวิญญาณผู้ตายที่ถูกหินทับตายเมื่อคราวแผ่นดินแยกที่ลั่วหยางในอดีต ได้รับความเอ็นดูจากท่านย่า จึงถูกพามายังวัดหลันรั่ว และเริ่มบำเพ็ญวิถีเซียนวิญญาณ
ไม่เคยมีผู้ใดเรียกนางว่าพี่อวี้มาก่อน แต่ไม่รู้เพราะเหตุใด เมื่อได้ยินสองคำนี้ในครานั้น หัวใจของนางกลับสั่นสะท้านอย่างรุนแรง ราวกับมีสายพิณเส้นหนึ่งถูกดีดเบา ๆ
ดูเหมือนสองคำนี้จะสำคัญต่อนางยิ่งนัก ทว่านางกลับลืมเลือนสาเหตุของมันไปเสียสิ้น