เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 667 พี่อวี้ตื่นจากนิทรา เทพธิดาคืนสู่ฐานะ
เมื่อมองดูแม่เฒ่าอสูรพฤกษาที่พุ่งเข้าใส่เสี่ยวเชี่ยน หลี่เต้าเสวียนก็แย้มยิ้มน้อย ๆ กำลังจะลงมือ ทว่าคิ้วกลับขมวดมุ่น
พลันเห็นหนิงไฉ่เฉินไปขวางอยู่เบื้องหน้าเสี่ยวเชี่ยนตั้งแต่เมื่อใดก็สุดรู้ สองมือกุมรูปสลักไม้แทงเข้าใส่แม่เฒ่าอสูรพฤกษา
“แม่นางอย่ากลัว ข้ามาปกป้องเจ้าแล้ว!”
รูปสลักไม้นั้นสัมผัสได้ถึงไออสูรของอสูรพฤกษา จึงปล่อยปราณกระบี่สีทองสายหนึ่งพุ่งออกไป เจาะทะลวงหัวใจของแม่เฒ่า ปลิดลมหายใจเฮือกสุดท้ายของนางลงอย่างสิ้นเชิง
ในเวลาเดียวกัน ด้วยการใช้งานจนเกินขีดจำกัด รูปสลักไม้ก็ส่งเสียงดังเปรี๊ยะแตกกระจายออก กลายเป็นเศษไม้กองหนึ่ง
อสูรพฤกษาเบิกตาจ้องหนิงไฉ่เฉินเขม็ง แววตาเต็มไปด้วยความตระหนกและเคียดแค้นเหลือแสน ดูคล้ายไม่เคยคาดคิดมาก่อนเลยว่า ในท้ายที่สุดตนเองจะต้องมาตายด้วยน้ำมือของมนุษย์ธรรมดาที่เป็นดั่งมดปลวกเช่นนี้
ตุ้บ!
ร่างของอสูรพฤกษาล้มตึงลงกับพื้น กลายสภาพเป็นต้นหวายแห้งตายราวกับก้อนถ่านเกรียม
ถึงตรงนี้ แม่เฒ่าอสูรพฤกษาผู้ก่อกรรมทำเข็ญนับไม่ถ้วนและวางอำนาจบาตรใหญ่ในวัดหลันรั่ว ก็ต้องดับสูญสิ้นมรรคา วิญญาณแตกซ่านไร้ที่สถิต