เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 662 ตัวข้าคือพระพุทธ ประทับเหนือแท่นบัว
"ท่านอาจารย์ ทำไมข้าถึงได้กินแต่มังสวิรัติ แต่ท่านกลับกินน่องไก่ได้ล่ะขอรับ"
ขอทานน้อยหลูฮุ่ยกลืนน้ำลายลงคอพลางจ้องน่องไก่ในมือของขอทานเฒ่าลู่เปียนเซิงจนน้ำลายสอ รู้สึกว่าหมั่นโถวในมือตนจืดชืดไร้รสชาติขึ้นมาทันที
ลู่เปียนเซิงหัวเราะหึ ๆ ปากมันแผล็บ
"นั่นเพราะตบะของเจ้ายังไม่ถึงขั้น ต้องรู้ไว้นะว่าเนื้อไก่นี้พอย้ายเข้าไปอยู่ในท้องของตาเฒ่าขอทาน วิญญาณของพวกมันก็จะได้รับการโปรดส่งสู่สุคติ ชาติหน้าก็มิต้องเวียนว่ายอยู่ในเดรัจฉานภูมิอีกต่อไป"
พอลู่เปียนเซิงอิ่มหนำสำราญ ก็ยกสุราเลิศรสขึ้นมาดื่มอึกใหญ่
เจ้าหนูหลูฮุ่ยถามขึ้นอีก "แล้วสุราเล่าขอรับ ท่านอาจารย์ สุราคงไม่ต้องให้ท่านโปรดส่งวิญญาณหรอกกระมัง"
ลู่เปียนเซิงสำลักคำพูดไปชั่วขณะ จากนั้นก็เคาะกะโหลกเขาอย่างแรงหนึ่งที พลางกล่าวว่า "การบ้านของวันนี้ทำเสร็จแล้วหรือยัง"
"เสร็จแล้วขอรับ"
"ไปฝึกเพิ่มอีกสิบรอบ!"