เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 661 ราชครูคือเทพคนจริงแท้
“ที่แท้คือราชครูนี่เอง ตอนเจิ้นขึ้นครองราชย์ยังนึกเสียดายอยู่เลยที่ไม่อาจได้พบหน้าราชครูสักครา...”
หลี่จื้อพยายามสะกดอารมณ์ให้สงบ ฝืนปั้นรอยยิ้มออกมา
หลี่เต้าเสวียนส่ายหน้า กล่าวว่า “ก่อนอดีตฮ่องเต้จะเสด็จสวรรคต เคยตรัสกับข้าว่า เจ้าเติบโตมาในวังลึกตั้งแต่เยาว์วัย นิสัยอ่อนแอ ไร้ลูกไม้เด็ดขาด ฝากให้ข้าช่วยดูแลเจ้าให้มากหน่อย”
หลี่จื้อแสดงสีหน้าซาบซึ้งใจขึ้นมา กล่าวว่า “เสด็จพ่อทรงใส่พระทัยยิ่งนัก มีราชครูอยู่ด้วย เจิ้นก็หมดห่วงแล้ว”
หลี่เต้าเสวียนมองเขาด้วยรอยยิ้มกึ่งไม่ยิ้ม พินิจดูถังเกาจงผู้นี้อย่างละเอียด ชายผู้ซึ่งในสายตาชนรุ่นหลังมีชื่อเสียงโด่งดังขึ้นมาก็เพราะภรรยาของตน
เห็นเพียงว่าเขาเป็นเหมือนดั่งคำร่ำลือจริง ๆ สีหน้าซีดขาว รูปร่างผ่ายผอม ดูแล้วไม่มีบารมีสง่างามขององค์กษัตริย์เลยแม้แต่น้อย กลับดูคล้ายบัณฑิตสุภาพเรียบร้อยหน้าตาเกลี้ยงเกลาเสียมากกว่า
“แต่ดูตอนนี้แล้ว ถึงแม้อดีตฮ่องเต้จะทรงปรีชาสามารถเฉียบแหลม ทว่ากลับไม่เข้าใจพระโอรสของพระองค์เองเลย”
หลี่จื้อฉงนใจ “ราชครู คำพูดของท่านนี้ เจิ้นออกจะไม่ค่อยเข้าใจอยู่บ้าง”
หลี่เต้าเสวียนหุบรอยยิ้มลง จ้องมองเขาพลางเอ่ยทีละคำอย่างหนักแน่น “จ่างซุนอู๋จี้ตายได้อย่างไร?”