เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 660 บัวทองกุศลเก้าชั้น
หลังพระศากยมุนีพุทธเจ้าดับขันธ์ อานนท์ก็ได้รับความสะเทือนใจอย่างใหญ่หลวง
ในบรรดาสาวกเอกทั้งสิบ เขาผูกพันลึกซึ้งต่อพระพุทธองค์ที่สุด นับแต่เริ่มออกบวชก็คอยปรนนิบัติอยู่ข้างกาย ได้ประจักษ์การแสดงธรรมทุกครา บันทึกไว้ในดวงจิต ท่องจำได้คล่องแคล่วไม่ตกหล่น จึงได้ชื่อว่าเลิศในทางพหูสูต
สำหรับเขาแล้ว พระพุทธองค์คือศรัทธาสูงสุดทางจิตวิญญาณมาเนิ่นนาน คือเสาค้ำจุนชีวิต
ชั่วพริบตาที่พระพุทธองค์ดับขันธ์ จิตพุทธะของเขาก็พังทลายลงอย่างสิ้นเชิง
หลังปิดวาจาไม่เอื้อนเอ่ยครบสามสิบสามวัน กายทองของเขาก็หม่นแสง จิตดั้งเดิมเลือนราง ย่างเข้าสู่ขอบเขตแห่งการปรินิพพานแล้ว
เขามองดูอสรพิษมหึมา ในที่สุดก็ยอมเปิดปากเอ่ยวาจา
"มโหราคะ อาตมาจะละสังขารในวันนี้ เมื่ออาตมาตายแล้ว เจ้าจงกินกายทอง เคี้ยวกระดูกพุทธะ ดื่มโลหิตพุทธะของอาตมา แล้วคอยพิทักษ์พระสูตรมหายานสืบไป"
เขาทอดสายตามองคัมภีร์พระสูตรทีละม้วนบนชั้น พลางทอดถอนใจ "พระสูตรมหายานคือความหวังสุดท้ายของพุทธวงศ์เรา มโหราคะ อีกสองร้อยกว่าปีให้หลัง จักมีผู้อัญเชิญพระสูตรเดินทางมาถึงเชิงเขาหลิงซาน..."
กล่าวถึงตรงนี้ พระอานนท์ก็เผยความลังเลออกมาสายหนึ่ง ชัดเจนว่าหลังเผชิญความผันแปรสะเทือนฟ้าดิน เขาก็มิอาจล่วงรู้ทิศทางของอนาคตได้อย่างแน่ชัดอีกต่อไป