เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 592 นางพญาวิญญาณรัก เทียนซืออาวุโสละสังขาร?
เมฆอัสนีสลายตัว ทัณฑ์สวรรค์ไร้ร่องรอย
แสงตะวันสีทองอร่ามทอทาบร่างในอาภรณ์เขียวที่พวยพุ่งสะบัดพลิ้ว ประหนึ่งชุบย้อมด้วยรัศมีอันบริสุทธิ์ศักดิ์สิทธิ์ เส้นเกศาทุกเส้นล้วนทอประกายใสกระจ่างอย่างยิ่ง
เยี่ยนชื่อเสียจับจ้องเงาร่างนี้ พลางถอนใจยาวในอก เซียนที่แท้จริง ควรเป็นเช่นนี้เอง!
จางกานหยางเองก็มองดูศิษย์ของตนด้วยความตื่นตะลึงยิ่งนัก
ยามนี้เขาไม่อาจหยั่งรู้ศิษย์ผู้นี้ได้อีกต่อไปแล้ว อีกฝ่ายมอบความรู้สึกแก่เขาดุจขุนเขาสูงใหญ่ตระหง่านฟ้า ห้วงลึกสุดจะหยั่ง แม้แต่ท่านผู้เฒ่าก็ยังมิเคยมีบารมีสง่าน่าเกรงขามถึงเพียงนี้
เอ่ยวาจาเดียวขับไล่ทัณฑ์สวรรค์ กายสถิตในโลกมนุษย์แต่สะกดข่มสรวงสวรรค์ ยอดคนเลิศล้ำเปี่ยมพรสวรรค์เช่นนี้ กลับเป็นศิษย์ของเขา จางกานหยาง!
เขารู้สึกอยู่เสมอว่า โชคลาภอันยิ่งใหญ่ที่สุดในชีวิตของตน ได้ถูกใช้ไปจนหมดสิ้นกับการรับศิษย์นี่เอง
ไท่เจินคือเซียนกลับชาติมาเกิด ไท่ชงคืออัจฉริยะผู้ไร้เทียมทาน สายตาและวาสนาในการรับศิษย์ของเขานั้น นับได้ว่าสะท้านกาลเวลา ไร้ผู้ใดเปรียบเปรยในหล้า!
ดูท่าแล้ว... ตนควรจะรับศิษย์เพิ่มอีกสักสองสามคนดีหรือไม่?