เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 591 ข้าเตือนให้สวรรค์หลบไป ที่นี่คือขุนเขาธาราแห่งแดนมนุษย์!
เยี่ยนชื่อเสียได้ยินวาจานี้ หัวใจก็พลันสั่นสะท้าน
เขามองหลี่เต้าเสวียนอย่างลึกซึ้ง แววตาเปี่ยมด้วยความซาบซึ้งใจ ก่อนจะประสานมือคารวะคำนับ
“ขอบคุณท่านราชครูที่ชี้แนะ!”
กระบี่สุดท้ายนั้น หลี่เต้าเสวียนจงใจเอาชนะด้วยเจตกระบี่พิทักษ์ความเป็นธรรม ใช้เพลงกระบี่ของสวี่ชิงเสวียนมาเอาชัยเหนือเยี่ยนชื่อเสีย เพื่อรักษาหน้าให้ตำหนักว่านโซ่ว ทั้งยังมอบความหวังให้แก่เยี่ยนชื่อเสีย
ที่เจ้าพ่ายแพ้ เป็นเพราะการบำเพ็ญของเจ้าเองยังไม่ถึงขั้น หาใช่ว่าเพลงกระบี่ของตำหนักว่านโซ่วใช้การไม่ได้
“ฮ่า ๆ ๆ!”
เสียงหัวเราะอันเปิดเผยจริงใจของสวี่ชิงเสวียนดังขึ้นอีกครา เขาพยุงร่างอันสั่นเทาขึ้นยืน ใช้กระบี่ยันพื้นไว้ ผมขาวโพลนทั้งศีรษะโบกสะบัดไปตามลม
“เจ้าหนูหลี่ เจ้ามีน้ำใจยิ่งนัก”
“ชื่อเสีย เพลงกระบี่ของตำหนักว่านโซ่วเราสืบทอดมาจากเทียนซือสวี่ซวิ่น หากฝึกจนถึงจุดสูงสุด เบื้องบนฟาดฟันมหามาร เบื้องล่างพิฆาตเจียวหลง เพียงพอจะเหาะเหินสู่สวรรค์ สำเร็จเป็นเซียนบรรลุมรรคา!”