เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 590 ฟ้าดินไร้ขีดสุด ยืมอาคมฟ้าดิน!
เวลาผ่านไปหกปี หลี่เต้าเสวียนกลับมายังอำเภอหลงโหยวอีกครา
ที่นี่เปี่ยมไปด้วยความมีชีวิตชีวา เจริญรุ่งเรืองกว่าเมื่อหกปีก่อนมากนัก ยามเดินผ่านอารามชิงหนิว ฝีเท้าของเขาก็ชะงักไปเล็กน้อย
ปีนั้นเขาและท่านอาจารย์เคยพำนักอยู่ที่นี่ ทั้งยังเคยเกิดเรื่องผีหลอกวิญญาณหลอน
บัดนี้ได้รับการบูรณะจนสมบูรณ์ดีแล้ว ซ้ำยังมีป้ายแขวนเพิ่มขึ้นมาว่า ที่พำนักเดิมของราชครู แม้จะไม่มีคนอยู่อาศัย แต่ก็ปัดกวาดเช็ดถูไว้อย่างสะอาดสะอ้านยิ่ง
เมื่อผละจากอารามชิงหนิว ในที่สุดเขาก็เดินมาถึงริมแม่น้ำซีเหอที่เคยสังหารมังกรในครานั้น
สายน้ำเชี่ยวกราก ไหลรินไม่ขาดสาย ช่างยิ่งใหญ่อลังการนัก
ริมฝั่งมีหญ้าแดงขึ้นอยู่ ไม่เคยเหี่ยวเฉาตลอดทั้งสี่ฤดู ส่งกลิ่นหอมประหลาดออกมา สามารถขับไล่แมลง งู ยุง และริ้นได้
สถานที่มังกรดับสิ้น ย่อมมีความอัศจรรย์บังเกิด
ยามที่หลี่เต้าเสวียนก้าวเดินมาอย่างช้า ๆ หญ้าแดงเหล่านั้นไม่รู้เพราะเหตุใดจึงพากันพลิ้วไหว เกล็ดหิมะบนท้องฟ้าก็ถูกพลังไร้รูปสายหนึ่งพัดกระจายหายไปเช่นกัน