กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 561 ธรรมลักษณ์อีกาทอง จักรวาลในฝ่ามือ
เหนือห้วงเวหา หลี่เต้าเสวียนค่อย ๆ ลืมตาขึ้น
เพลานี้ «คัมภีร์สวรรค์ปราบมาร» ในห้วงความคิดของเขาเริ่มเปล่งประกายเรืองรอง ปรากฏตัวอักษรสีทองเป็นแถว ๆ แสดงว่ามหาปุโรหิตผู้นั้นตกตายไปแล้วจริง ๆ
“เจินกวนปีที่เจ็ด เดือนเก้า สังหารมหาปุโรหิตทูเจวี๋ย (แก่นวิญญาณควาฟู่) ณ จ้านเซียง ได้รับรางวัล——【ธรรมลักษณ์อีกาทอง】!”
“ธรรมลักษณ์อีกาทอง เหนือหุบถังมีต้นฝูซัง ขนนกทองคำสามขา ตะวันสิบดวงตระเวนฟ้า คือวิหคเทพแห่งฟ้าดิน พ่นอัคคีแท้สุริยัน แผดเผาสรรพสิ่งได้ เพลิงสว่างโรจน์ฉายส่องเก้าชั้นฟ้า!”
“กาลโบราณ ควาฟู่วิ่งไล่ตะวัน ข้ามขุนเขาธารานับหมื่นลี้ หมายจับอีกาทองสักตัวแต่ไม่อาจสมหวัง ยามใกล้สิ้นใจกลับรู้แจ้งอิทธิฤทธิ์ นามว่าธรรมลักษณ์อีกาทอง”
เมื่อเห็นถ้อยคำในคัมภีร์สวรรค์ หลี่เต้าเสวียนมิได้ยินดีกับรางวัลอิทธิฤทธิ์ธรรมลักษณ์อีกาทองในทันที แต่สายตากลับหยุดอยู่ที่คำสี่คำว่า ‘แก่นวิญญาณควาฟู่’
ก่อนหน้านี้เขาก็รู้สึกว่ามหาปุโรหิตคล้ายควาฟู่ในตำนานอยู่บ้าง ถือไม้เท้าท้อ พันหนังสัตว์รอบเอว ร่างกายแกร่งกร้าวสะท้านฟ้า ทว่าพลังรบที่อีกฝ่ายแสดงออกกลับทำให้เขาปฏิเสธความคิดนี้ไป
อย่างไรเสียควาฟู่ก็เป็นถึงมหาอูแต่โบราณกาล ไม่น่าจะอ่อนแอเช่นนี้
แม้พลังของมหาปุโรหิตจะนับได้ว่าเป็นยอดฝีมือชั้นสูงสุดแห่งขอบเขตจิตหยาง กระทั่งทัดเทียมกับเซียนมนุษย์ เรียกได้ว่าเป็นตัวตนที่ยืนอยู่บนจุดสูงสุดของยุคนี้แล้ว แต่หากเทียบกับควาฟู่ในเทวตำนาน ก็ยังห่างชั้นกันอยู่ไม่น้อย