เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 536 มีเซียนเพิ่มบนฟ้าหนึ่งคน มิสู้มีหมอดีเพิ่มในโลกมนุษย์สักสองสามคน
แคว้นฉี
ที่นี่หาได้รุ่งเรืองโอ่อ่าเทียบเท่าฉางอัน และมิได้เปี่ยมกลิ่นอายโบราณดั่งลั่วหยาง หากแต่มีเสน่ห์แห่งความเงียบสงบและร่มเย็นเป็นเอกลักษณ์
ในเมืองมีต้นไม้ใบหญ้าเขียวชอุ่มหนาทึบ ท่ามกลางฤดูคิมหันต์อันร้อนรุ่มจึงมีแต่ร่มเงาเย็นสบาย สีเขียวขจีที่เห็นได้ถนัดตาช่วยให้ผู้คนผ่อนคลายจิตใจลงโดยไม่รู้ตัว
เสียงจักจั่นกรีดร้องไม่ขาดสาย เสียงนกร้องเจื้อยแจ้วกังวานใส
รถม้าค่อย ๆ เคลื่อนไปข้างหน้าอย่างช้า ๆ ดึงดูดสายตาของผู้คนจำนวนมากที่กำลังนั่งรับลมคลายร้อน
“ได้ยินมาว่าเมื่อก่อนแคว้นฉีไม่ได้มีต้นไม้มากมายถึงเพียงนี้ จนกระทั่งเซี่ยชิงเฟิงมารับตำแหน่งข้าหลวง พอเข้ารับตำแหน่ง เขาก็ออกคำสั่งให้ปลูกต้นไม้พืชพรรณตามริมถนนสองข้างทาง จึงได้มีทิวทัศน์ดั่งเช่นทุกวันนี้”
หลี่ว์ฉุนเหลียงเอ่ยชื่นชม
นับตั้งแต่ได้ยินว่าเซี่ยชิงเฟิงใช้กระบองทุบรูปปั้นเทพตั๊กแตน ความประทับใจที่เขามีต่อเซี่ยชิงเฟิงก็ดีเยี่ยมเป็นอย่างยิ่ง
โหลวหลิงขับรถม้าไปพลางเอ่ยขึ้นเรียบ ๆ “รู้หน้าไม่รู้ใจ วาดเสือวาดมังกรยากวาดกระดูก ข้าว่าเซี่ยชิงเฟิงผู้นี้มีพิรุธยิ่งนัก คนเป็นขุนนาง มีใครที่ไหนจะทุ่มเทแรงกายแรงใจไปกับการปลูกต้นไม้?”