กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 535 ไม้ฟาดเทวรูปตั๊กแตน อัสนีบาตปราบแมลงภัย
ใต้จันทรากระจ่างใส มังกรขาวลากรถเหินข้ามม่านเมฆชั้นแล้วชั้นเล่า ขี่วายุรุดหน้า
ราวกับเทพสวรรค์เสด็จประพาส
เพียงแต่ภาพนี้ย่อมไม่มีผู้ใดได้ยล เว้นเสียแต่เบื้องล่างจะมีผู้ฝึกตนขอบเขตจิตหยางผ่านมาพอดี จึงจะสัมผัสได้ถึงกลิ่นอายอันไพศาลที่พาดผ่านเหนือศีรษะ และแลเห็นไอม่วงแสงกระจ่างบนทะเลเมฆ
“ขี่มังกรข้ามฟ้าสามหมื่นลี้ ทะยานสู่เวหาคว้าดวงจันทร์!”
หลี่ฉุนเหลียงถึงกับวางขนมขบเคี้ยวลง กางสองแขนออกสัมผัสสายลมยาวและไอเมฆที่พัดผ่าน ผิวกายเย็นเยียบจนขนลุกซู่ไปทั้งตัว
“นึกไม่ถึงว่าข้า หลี่ฉุนเหลียง จะมีวันได้ขี่มังกรกับเขาด้วย ฮี่ ๆ หากพูดออกไป ศิษย์พี่ศิษย์น้องที่เหมาซานคงอิจฉาข้าจนตาร้อนเป็นแน่!”
โหลวหลิงปรายตามองเขาแวบหนึ่ง มือกระชับสายบังเหียนอย่างระมัดระวัง พลางเอ่ยเสียงเย็น “หุบปากเสีย อย่ารบกวนท่านราชครูพักผ่อน”
ท่านราชครูกักตนมานานเพียงนั้น เพิ่งจะออกจากด่านก็ยิงศรสะท้านสะเทือนเลื่อนลั่นปานนั้นออกไป ย่อมต้องสิ้นเปลืองแรงไปไม่น้อย ระหว่างทางนี้จะได้ถือโอกาสให้ท่านได้พักผ่อนบ้าง
หลี่ฉุนเหลียงรู้สึกหึงหวงขึ้นมาเล็กน้อย