เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 522 มหาวิทยาราชมยุระ แสงเทพห้าสีก่อนกำเนิด
ใต้ต้นหลิว ริมบึงน้ำสีมรกต
เงาร่างสายหนึ่งนั่งขัดสมาธิ สวมใส่อาภรณ์บัวเขียว เอวแขวนน้ำเต้าเซียนสามภพ ลมหายใจยาวนาน พ่นไอออกมาราวกับกลุ่มควัน แสงยามเช้าอันงดงามทอทาบลงบนร่างของเขา เปล่งประกายดั่งหยกเนื้อดี
หากมีผู้ฝึกตนโคจรเนตรทิพย์ ก็จะแลเห็นว่าบนร่างของนักพรตผู้นั้นมีจุดชีพจรถึงหนึ่งหมื่นสองพันแห่งกำลังเปล่งแสง กลืนกินแก่นสุริยันเข้าไปดั่งวาฬฮุบน้ำ
กระทั่งแก่นสุริยันหนาแน่นจนเกินไป พืชพรรณรอบกายนักพรตจึงปรากฏรอยไหม้เกรียม บึงมรกตยิ่งผุดไอระเหยลอยขึ้นมาไม่ขาดสาย
หนึ่งชั่วยามผ่านไป หลี่เต้าเสวียนจึงค่อย ๆ ลืมตาทั้งสองข้างขึ้น
ดวงตาขาวดำตัดกันกระจ่างใสราวกับอัญมณี แฝงไว้ด้วยแรงกดดันอันไร้รูปร่างบางอย่าง
“นึกไม่ถึงว่าคัมภีร์โบราณหวงถิงเมื่อผสานกับการเกื้อหนุนของอาภรณ์บัวเขียว จะทำให้ข้ารักษาอาการบาดเจ็บได้รวดเร็วเพียงนี้ ซ้ำตบะยังรุดหน้าขึ้นอีกขั้น”
เดิมทีหลี่เต้าเสวียนกะว่าจะต้องใช้เวลาหลายชั่วยาม คิดไม่ถึงเลยว่า อาภรณ์บัวเขียวกับคัมภีร์โบราณหวงถิงจะสอดประสานกันได้อย่างลงตัวจนก่อให้เกิดอานุภาพมหัศจรรย์ปานนี้
เมื่อลูบคลำชุดนักพรตบนกายที่นุ่มลื่นดั่งผ้าต่วนแพรพรรณ หลี่เต้าเสวียนก็อดที่จะทึ่งมิได้