ตอนที่ 513 พระธาตุร่างทอง การตายของเสวียนจั้ง

ตอนที่ 513 พระธาตุร่างทอง การตายของเสวียนจั้ง

ชานเมืองลั่วหยาง ยามพลบค่ำ

“ท่านปู่หลวงจีน วันนี้ตอนที่หนูไปขอทาน ได้ยินคนอ่านพระสูตร มีประโยคหนึ่งกล่าวว่า เมื่อนั้นพระผู้มีพระภาค ถึงเวลาภัตตาหาร ทรงครองจีวรทรงบาตร เสด็จเข้าไปบิณฑบาตยังพระนครสาวัตถี”

เด็กหญิงตาบอดเอ่ยถามด้วยความไม่เข้าใจ “ท่านปู่หลวงจีน พระพุทธองค์ทรงเก่งกาจขนาดนั้น ยังต้องไปขอทานด้วยหรือจ๊ะ”

ในใจของนาง พระพุทธองค์อยู่สูงส่งเปี่ยมด้วยอิทธิฤทธิ์อันกว้างใหญ่ จะเหมือนตนเองที่ต้องไปขอข้าวได้อย่างไรเล่า

นี่มันเหลือเชื่อเกินไปแล้ว

ฮุ่ยฉานยังคงนอนขยับเขยื้อนไม่ได้ แต่เมื่อเทียบกับก่อนหน้านี้ สภาพจิตใจของเขากลับดีขึ้นมาก ใต้ร่างมีฟางข้าวแห้งอยู่มากมาย นั่นคือ 'เตียงฟาง' ที่เด็กหญิงตาบอดช่วยทำขึ้นเพื่อเขา

เมื่อได้ยินคำนี้ ฮุ่ยฉานก็ยิ้มออกมาบาง ๆ ก่อนกล่าวว่า “ประโยคนี้มาจาก ‘วัชรปรัชญาปารมิตาสูตร’ เมื่อครั้งพระพุทธองค์ดำเนินจาริกในโลกมนุษย์ ก็ต้องฉันภัตตาหารเช่นกัน เพียงแต่ไม่เรียกว่าขอทาน แต่เรียกว่าบิณฑบาตโปรดสัตว์ ซึ่งก็นับเป็นการบำเพ็ญเพียรอย่างหนึ่ง”

“บิณฑบาตโปรดสัตว์หรือจ๊ะ”

“ถูกต้องแล้ว พระพุทธองค์ของเราทรงเปี่ยมด้วยความเมตตา ไม่เคยบิณฑบาตจากคนยากจน จะบิณฑบาตเฉพาะจากคนมั่งมี หากอีกฝ่ายยอมมอบอาหารให้บ้าง ก็พึงซาบซึ้งด้วยความเลื่อมใส สวดมนต์แผ่เมตตาอวยพรให้ หากไม่มอบให้ หรือแม้แต่ด่าทอดูหมิ่น พระพุทธองค์ก็มิได้ทรงกริ้วโกรธ มีเพียงเสด็จจากไปอย่างเงียบ ๆ เท่านั้น”