ตอนที่ 512 วัดหลันรั่ว โพธิ์ดำ

ตอนที่ 512 วัดหลันรั่ว โพธิ์ดำ

ราตรีโรยตัวลงมา

ในที่สุดหลี่เต้าเสวียนก็ยุติการบำเพ็ญเพียรตลอดทั้งวันลง เขาค่อย ๆ ลืมตาทั้งสองข้างขึ้น พ่นลมปราณสีขาวสายยาวออกมาดั่งเกาทัณฑ์แหลมคมพุ่งทะลวงเวหา ดุจงูเถิงเสอทะยานฝ่าม่านหมอก พุ่งไกลออกไปนับสิบจั้ง

ขณะเดียวกัน เหนือศีรษะของเขาปรากฏดอกไม้สีขาวสามดอกที่ควบแน่นจากปราณบริสุทธิ์ราง ๆ คอยประสานหยินหยาง หมุนเวียนมิรู้จบ

สามบุปผารวมยอดศีรษะ ห้าปราณคืนสู่ต้นกำเนิด

นี่คือขอบเขตขั้นสูงล้ำที่บันทึกไว้ในคัมภีร์เต๋า หมายความว่าแก่นพลัง ลมปราณ และจิตวิญญาณอันเป็นรัตนตรัยของมนุษย์ได้บรรลุถึงจุดสูงสุด ก้าวพ้นความเป็นปุถุชนเข้าสู่แดนเซียนทีละน้อย

"คัมภีร์โบราณหวงถิงนี้ร้ายกาจสมคำร่ำลือจริง ๆ เพียงแค่ชั้นที่สอง ก็ทำให้ข้าแลเห็นความลึกล้ำของแดนเซียนรำไรแล้ว หากเป็นชั้นที่สาม ชั้นที่สี่ หรือกระทั่งชั้นที่แปดซึ่งสูงส่งที่สุด จะยิ่งร้ายกาจปานใดกัน?"

หลี่เต้าเสวียนเอ่ยชมเคล็ดวิชานี้ไม่ขาดปาก

คัมภีร์โบราณหวงถิงคือเคล็ดวิชาบรรลุมรรคาของเว่ยฟูเหรินผู้เป็นเซียนแท้ ทว่ามิใช่สิ่งที่เว่ยฟูเหรินคิดค้นขึ้น หากแต่เป็นเพราะนางบำเพ็ญเพียรด้วยจิตศรัทธาอันบริสุทธิ์จนเบื้องบนสะเทือนใจ จึงมีเทพยดาจุติลงมาถ่ายทอดวิชาเพื่อช่วยให้นางบรรลุมรรคา

วิชานี้กว้างขวางลึกซึ้ง ลี้ลับไร้ขอบเขต ดุจดั่งทางช้างเผือกอันไพศาล หากไร้ตบะบารมีเทียมฟ้า ย่อมไม่มีทางบัญญัติขึ้นมาได้อย่างแน่นอน