เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 514 ปลดดาวคว้าจันทรา กระบี่ทะยานเกรียงไกร
เสวียนจั้งร่วงหล่นลงจากกลางเวหาอย่างไม่ขาดสาย เขามองไปยังม่อหลัวเหนือมวลเมฆ สายตาพร่ามัวลงทุกที ก่อนจะหมดสติไป สิ่งที่เห็นมีเพียงแม่นางในชุดกระโปรงสีเขียวที่เหาะตรงมาหาเขา แววตาเต็มไปด้วยความร้อนรนและโศกเศร้า
เสี่ยวถัง……
เสวียนจั้งหลับตาทั้งสองข้างลง จมดิ่งสู่ความมืดมิดอันเวิ้งว้าง
พี่ใหญ่ ข้ามันไร้ประโยชน์จริง ๆ ทำให้ท่านต้องผิดหวังในความไว้วางใจ ไม่อาจปลุกท่านอาจารย์ให้ตื่นขึ้นมาได้……
ในใจของเขา พี่ใหญ่เปรียบประดุจดวงตะวันอันเจิดจรัส สง่างามหาใครเปรียบ เป็นยอดอัจฉริยะแต่กำเนิด ไม่ว่าจะไปเยือนแห่งหนใด ล้วนกอบกู้ภัยพิบัติช่วยเหลือคนยากเข็ญ ปราบมารพิชิตอสูร ได้รับการเคารพบูชาจากผู้คนนับไม่ถ้วน
เขาเองก็ปรารถนาจะเป็นคนเช่นเดียวกับพี่ใหญ่ แต่น่าเสียดายที่เขาเป็นเพียงคนธรรมดาคนหนึ่ง
ทว่าไม่รู้เพราะเหตุใด พี่ใหญ่กลับมักฝากความหวังอันยิ่งใหญ่ไว้ที่เขา และปฏิบัติต่อเขาเป็นพิเศษเสมอมา
เดิมทีคนทั้งสองต่างกันราวฟ้ากับเหว คนหนึ่งดุจเมฆบนนภากาศ อีกคนดั่งโคลนตมบนผืนพสุธา ย่อมไม่อาจมีสิ่งใดเกี่ยวข้องกันได้ ทว่าพี่ใหญ่กลับยินดีนับเขาเป็นน้องร่วมสาบาน ปฏิบัติต่อกันด้วยความจริงใจหมดหัวใจ
ความเป็นจริงพิสูจน์แล้วว่า ในที่สุดพี่ใหญ่ก็มองคนพลาดไปครั้งหนึ่ง