ตอนที่ 511 เทียนซือลงเขา คนละทีก็พอ

ตอนที่ 511 เทียนซือลงเขา คนละทีก็พอ

เขาหลงหู่ ริมทะเลสาบแห่งหนึ่ง

เทียนซืออาวุโสสวมหมวกสาน ใช้เบ็ดตรงตกปลา ข้องใส่ปลาว่างเปล่าไร้สิ่งใด เห็นได้ชัดว่าผลลัพธ์จากการเลียนแบบเจียงไท่กงตกปลาหาได้น่าพอใจไม่

ทว่าเขากลับไม่ร้อนใจแม้แต่น้อย ยังคงนั่งตกปลาอย่างเงียบสงบ หนวดเคราสีขาวราวดั่งหิมะโบกสะบัดแผ่วเบาตามสายลม

นับแต่จางกานหยางสืบทอดตำแหน่งเป็นเทียนซือรุ่นที่แปดแห่งเขาหลงหู่ เทียนซืออาวุโสก็ค่อย ๆ ปลดเปลื้องภาระหน้าที่ทั้งหมดลง วัน ๆ เอาแต่เดินหมาก ตกปลา หรือไม่ก็ไปปลูกดอกไม้หน้าหลุมศพภรรยา

นานทีปีหนหากเกิดนึกครึ้มขึ้นมา ก็จะไปสั่งสอนชี้แนะศิษย์รุ่นเยาว์บ้าง แต่น่าเสียดายที่ในหมู่ศิษย์รุ่นสิบไม่มีต้นกล้าชั้นดีเลยสักคน

เมื่อเคยสั่งสอนเหลนศิษย์อย่างหลี่เต้าเสวียนและไท่เจินมาแล้ว พอกลับมามองดูเหลนศิษย์พวกนี้ที่แม้แต่ยันต์ตรึงกายแผ่นเดียวยังต้องเรียนกันตั้งหลายเดือน เทียนซืออาวุโสก็รู้สึกปวดเศียรเวียนเกล้าเหลือเกิน

"ในบรรดาศิษย์รุ่นเก้านอกจากไท่ชงกับไท่เจินแล้วก็ยังมีไท่เวย แต่ในหมู่ศิษย์รุ่นสิบกลับแทบไม่มีใครพอจะปั้นแต่งได้เลย เฮ้อ หรือว่าชะตาวาสนาของเขาหลงหู่ข้าจะรุ่งโรจน์เกินไป จนหยางสุดโต่งก่อกำเนิดหยินกันแน่?"

เทียนซืออาวุโสใคร่ครวญในใจ เขาได้ยินว่าไท่ชงรับลูกศิษย์คนหนึ่งที่ฉางอัน เป็นองค์หญิงฉางเล่อพระราชธิดาองค์โตขององค์จักรพรรดิรัชกาลปัจจุบัน ก็ไม่รู้ว่าสติปัญญาพรสวรรค์จะเป็นเช่นไรบ้าง?