กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 500 เซียนกระบี่จิ้งหมิง พุทธพจน์เมตไตรยอุบัติ
“สวี่ชิงเสวียน เสียทีที่เจ้าได้รับการยกย่องเป็นเซียนกระบี่แห่งเต๋า นับเป็นยอดคนผู้หนึ่ง ทว่ากลับทำตัวลับ ๆ ล่อ ๆ ลอบเข้ามาในวัดไป๋หม่าของข้า เหอะ กล้าทำแต่ไม่กล้ารับหรือไร!”
หลี่เต้าเสวียนมิได้เอ่ยปาก ในใจพูดไม่ออก หลวงจีนฮุ่ยฉานผู้นี้ช่างทะนงตนเสียจริง ถึงกับปักใจเชื่อว่าตนเองคือผู้อาวุโสสวี่
แต่นี่ก็ดีเหมือนกัน ช่วยซ่อนตัวตนของเขาได้ชั่วคราว เพียงแต่คงต้องลำบากผู้อาวุโสสวี่ช่วยแบกหม้อดำใบโตนี้ไปเสียแล้ว
“หลวงจีนผู้ทรงอภิญญาฮุ่ยฉานร้ายกาจสมคำร่ำลือ สายตาเฉียบแหลมยิ่งนัก!”
หลี่เต้าเสวียนทอดถอนใจแผ่วเบา
แววตาของฮุ่ยฉานผุดประกายทรนง เอ่ยว่า “สวี่ชิงเสวียน เจ้าก้าวเข้าสู่ขอบเขตจิตหยางได้เพียงสองสามปี เรียกเจ้าว่าเซียนกระบี่สักคำก็นับว่ายกย่องแล้ว อย่าได้คิดว่าใต้หล้าจะไร้ผู้กล้า เมื่อคราวที่อาตมาสร้างชื่อกระฉ่อนลั่วหยาง เจ้ายังมิได้กราบลาอาจารย์ลงจากเขาด้วยซ้ำ!”
ในสายตาของเขา สวี่ชิงเสวียนเป็นเพียงชนรุ่นหลังขั้นจิตหยางตอนต้น แม้ชื่อเสียงจะเกริกไกร แต่ย่อมมิใช่คู่มือของตน การปะมือกันเมื่อครู่ก็พิสูจน์ข้อนี้ได้เป็นอย่างดี
“สวี่ชิงเสวียน กระบี่ของเจ้าเมื่อครู่มีชั้นเชิงอยู่บ้างจริง ๆ หากให้เวลาเจ้าอีกสามสิบปี บางทีอาจพอแลกเปลี่ยนฝีมือกับอาตมาได้สักสองสามกระบวนท่า แต่เจ้าในยามนี้ยังอ่อนหัดเกินไป!”