กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 499 มุกเพลิงพุทธะเก้ามังกร หนึ่งกระบี่สะท้านลั่วหยาง!
“ในเมื่อได้ยลอนาคต เหตุใดยังไม่กราบไหว้?”
สุรเสียงอันศักดิ์สิทธิ์และน่าเกรงขามดังก้องในห้วงสมองของหลี่เต้าเสวียน ทำให้เบื้องหน้าของเขาพร่ามัวไปชั่วขณะ คล้ายกับแลเห็นพระพุทธรูปโบราณองค์หนึ่ง เผยพระอุระและพระอุทร แย้มสรวลละไมอย่างเปี่ยมเมตตา
ใจกว้างดั่งมหาสมุทรจุเรื่องราวใต้หล้า รอยยิ้มเปี่ยมเมตตาเปิดรับปวงประชาสรรพสัตว์!
ความรู้สึกนี้สมจริงอย่างยิ่ง หากเป็นศิษย์พุทธสายธรรมดาทั่วไป ต่อให้มีตบะแก่กล้าเพียงใด ยามนี้คงไม่อาจหักห้ามใจให้คุกเข่าลงกราบกรานประหนึ่งได้พานพบเทพยดา
ทว่าหลี่เต้าเสวียนเป็นผู้บำเพ็ญเต๋า ทั้งยังมีเจตกระบี่เร้นฟ้าของหลี่ว์ต้งปินคุ้มกาย เพียงสับสนงุนงงไปชั่วพริบตา เขาก็คืนสติได้อย่างรวดเร็ว
“มารชั่วจากสารทิศใด บังอาจมาเล่นลูกไม้มารยาทำทีเป็นเทพเป็นเซียน!”
เคร้ง! โช้ง! ชิ้ง! เปรี้ยง! ครืน! ตึง! ผาง! วี้ด! หึ่ง! บึ้ม! ตูม! ปัง! ตึ้ง!
ประหนึ่งมีกระบี่ล้ำค่าถอดจากฝัก ไอปราณพุ่งเสียดแทงทะลุฟ้าดั่งสายรุ้งพาดผ่าน
ประกายเจตกระบี่วาบผ่านในแววตาของหลี่เต้าเสวียน เจตกระบี่เร้นฟ้าตัดสะบั้นโลภ โกรธ หลง และเคียดแค้น ความไม่สงบ ความหวาดหวั่น และความยำเกรงในใจพลันมลายสิ้น สิ่งที่เข้ามาแทนที่คือความปล่อยวางอันยิ่งใหญ่และความเป็นอิสระหลุดพ้นอย่างแท้จริง