กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 497 พรหมจารีตั้งครรภ์ พุทธะเข้าสู่อุทร
“ลั่วหยางสิ้นแล้ว?”
หลี่เต้าเสวียนพึมพำอักษรสี่ตัวนี้เบา ๆ แววตาเผยความกังขาออกมาสายหนึ่ง
นับแต่มาถึงเมืองซ่างหยาง เขายังไม่พบร่องรอยของปีศาจมารร้ายเลยสักนิด ประเพณีผู้คนที่นี่เรียบง่ายงดงาม ใช้ชีวิตสุขสงบ ราษฎรอยู่เย็นเป็นสุขทำมาหากิน มีความรู้สึกถึงอันตรายตรงไหนกัน?
เจ้าที่รีบกล่าวว่า “ท่านเซียน ตอนแรกผู้เฒ่าตัวน้อยก็ตกใจแทบตายเช่นกัน ด้วยยอดคนผู้นั้นมีวิชาลึกล้ำ ตบะเหนือกว่าข้านัก แต่เวลาล่วงเลยมากว่าหนึ่งเดือน ลั่วหยางก็ยังคงสงบไร้คลื่นลม!”
เขาเอ่ยอย่างทอดถอนใจ “อย่างไรก็มีวัดไป๋หม่าอยู่ ไต้ซือฮุ่ยฉานมีอิทธิฤทธิ์กว้างขวาง มีท่านคุ้มครองลั่วหยาง จะเกิดเรื่องได้อย่างไรกัน? ข้าจึงค่อย ๆ ลืมเลือนอักษรบนเสานี้ไปทีละน้อย”
ทว่าหลี่เต้าเสวียนมิได้เห็นอักษรสี่ตัวนี้เป็นเรื่องล้อเล่น เขาใคร่ครวญชั่วครู่แล้วกล่าว “เจ้ามิได้บอกหรือว่าขอทานชราผู้นั้นมีชื่อเสียงพอตัวในลั่วหยาง? เล่าเรื่องของเขาให้ข้าฟังหน่อยซิ”
“ขอรับ ขอทานชราผู้นั้นอ้างว่าตนแซ่ลู่ นามลู่เปียนเซิง นานแสนนานมาแล้ว ตั้งแต่เทพน้อยยังมิได้เป็นเจ้าที่ เขาก็เร้นกายอยู่ในลั่วหยางแล้ว...”
เจ้าที่ไม่กล้าปิดบังแม้แต่น้อย เล่าทุกสิ่งที่ตนรู้ให้ฟังทั้งหมดสิ้น
ที่มาของขอทานชราเป็นปริศนา ไม่มีผู้ใดรู้ว่าเขามาถึงลั่วหยางตั้งแต่เมื่อใด เมื่อครั้งที่เจ้าที่ยังเป็นเพียงเด็กหนุ่มเคยพานพบขอทานชราโดยบังเอิญ ตอนนั้นเห็นอีกฝ่ายน่าเวทนา จึงซื้อไก่ย่างตัวหนึ่งมอบให้