ตอนที่ 496 อาณัติเชิดชูพุทธแห่งวัดไป๋หม่า สุนัขขย้ำเจ้าที่

ตอนที่ 496 อาณัติเชิดชูพุทธแห่งวัดไป๋หม่า สุนัขขย้ำเจ้าที่

ยามพลบค่ำ

หลี่เต้าเสวียนพาฉางเล่อที่กำลังเบิกบานใจเข้าพักในโรงเตี๊ยม ในมือของนางถือของเล่นกระจุกกระจิกไว้มากมาย ล้วนเป็นสิ่งที่หลี่เต้าเสวียนซื้อให้นาง มีทั้งหน้ากากจิ้งจอก น้ำตาลปั้น และยังมีตุ๊กตารูปนักพรตเต๋าตัวหนึ่ง

หากเพ่งมองดูให้ดีก็จะพบว่า บนร่างของตุ๊กตานักพรตเต๋าตัวนั้นยังมีอักษรตัวใหญ่สามตัวเขียนไว้ว่า หลี่เต้าเสวียน

“ท่านอาจารย์ คาดไม่ถึงเลยว่าชื่อเสียงของท่านจะเลื่องลือมาถึงลั่วหยาง แถมยังมีคนทำตุ๊กตาของท่านมาวางขายด้วย คิก ๆ ช่างน่าขันจริงเชียว เสียแต่ว่าหน้าตาไม่เหมือนท่านเลยสักนิด...”

ฉางเล่อถือตุ๊กตาหลี่เต้าเสวียนไว้ไม่ยอมวางมือ พลางยกขึ้นมาเทียบกับหน้าอาจารย์อยู่ตลอดเวลา

หลี่เต้าเสวียนส่ายหน้าพลางยิ้มขำ เอ่ยว่า “เจ้าพวกพ่อค้าหน้าเลือดพวกนี้ หากเป็นยุคหลัง ข้าคงต้องฟ้องร้องเรียกค่าเสียหายให้เข็ด”

จะแอบทำตุ๊กตาเลียนแบบเขาก็ช่างเถอะ แต่อย่างน้อยก็ช่วยประณีตกว่านี้หน่อยได้ไหม หน้าตาอัปลักษณ์ปานนี้ หากไม่มีชื่อของเขาแปะอยู่ ต่อให้เป็นหลี่เต้าเสวียนเองก็คงดูไม่ออก

ขณะนั้นเอง เสวียนจั้งกับเสี่ยวถังก็เดินเข้ามา พระหนุ่มเอ่ยด้วยสีหน้าคอตกอย่างท้อแท้ว่า “พี่ใหญ่ ข้าตามเบาะแสของนักเล่านิทานผู้นั้นไปตระเวนค้นวัดร้างทางทิศตะวันออกจนทั่วแล้ว มีขอทานอยู่มากจริง ทว่าไม่มีผู้ใดเคยพบอาจารย์ของข้าเลยสักคน”

เห็นได้ชัดว่า ตาเฒ่าขอทานที่มีหนองไหลเยิ้มทั่วร่างผู้นั้นไม่ได้พักอาศัยอยู่ในวัดร้าง