ตอนที่ 494 วัดไป๋หม่าแห่งลั่วหยาง เมืองซ่างหยางอันพิลึกกึกกือ

ตอนที่ 494 วัดไป๋หม่าแห่งลั่วหยาง เมืองซ่างหยางอันพิลึกกึกกือ

เช้าตรู่วันรุ่งขึ้น

ฉางเล่อน้อยกำลังนั่งสมาธิเคียงข้างหลี่เต้าเสวียน ทั้งสองอาบรับแสงอรุณรุ่ง กลืนคายไอหมอกม่วง โคจรลมปราณรอบฟ้า ผิวกายเปล่งประกายเรืองรอง แลดูไกล ๆ ประหนึ่งเซียนผู้อยู่เหนือโลกีย์

ภาพเบื้องหน้าช่างแลดูสงบและผ่อนคลาย เงาร่างใหญ่หนึ่งเล็กหนึ่ง สวมชุดนักพรตเต๋า นั่งขัดสมาธิอาบแสงตะวัน ลมเช้าโชยเอื่อย นกกระจิบส่งเสียงร้องแผ่วเบา มนุษย์และธรรมชาติกลมกลืนผสานกันอย่างลงตัว

ทว่าเสียงร้อนรนสายหนึ่งกลับทำลายความสงบเงียบนี้ลง

"พี่ใหญ่ พี่ใหญ่!"

เสวียนจั้งวิ่งกระหืดกระหอบเข้ามา จีวรบนกายถึงกับยังสวมไม่เรียบร้อย กลิ่นอายสำรวมสงบนิ่งในยามปกติมลายหายไปสิ้น

หลี่เต้าเสวียนมิได้หยุดการฝึกบำเพ็ญ แต่มีร่างเงาร่างหนึ่งเดินออกมาจากกายเนื้อของเขา เปล่งแสงสีทองจาง ๆ ชายเสื้อสะบัดพัดพาไอหยางบริสุทธิ์อบอวล ก่อให้เกิดสายลมอุ่นไร้รูปพัดผ่านทั่วทั้งลานเรือน

"เสวียนจั้ง เหตุใดจึงแตกตื่นถึงเพียงนี้?"

หลี่เต้าเสวียนใช้จิตหยางออกมาต้อนรับเสวียนจั้ง เช่นนี้กายเนื้อจึงฝึกบำเพ็ญต่อไปได้โดยไม่เสียเวลาทั้งสองฝ่าย