ตอนที่ 493 ซากโบราณสถานสวรรค์ ฝันของเสวียนจั้ง

ตอนที่ 493 ซากโบราณสถานสวรรค์ ฝันของเสวียนจั้ง

“แม้ไท่เจินจะตรัสรู้วิชาแยกความศักดิ์สิทธิ์ผ่าน《ตำรายันต์เจิ้งอีเหมิงเวยยี่สิบสี่ชั้น》ได้ แต่ความเร็วในการตื่นขึ้นของซีหวังหมู่ก็ยังเหนือความคาดหมายของนางอยู่ดี หลังจากบรรลุเป็นเซียน นางจึงมาหาข้าเพื่อขอร้องให้ข้าแต้มชาดไว้ตรงหว่างคิ้ว”

พระแม่ชิงอีทอดถอนใจ “แต่นางรู้แจ้งแก่ใจดีว่าวิธีนี้รักษาได้เพียงปลายเหตุหาแก้ที่ต้นเหตุไม่ การสะกดไว้ชั่วคราว มีแต่จะยิ่งนำมาซึ่งการตีกลับที่รุนแรงกว่าเดิม”

หลี่เต้าเสวียนพลันบังเกิดความเข้าใจในตัวศิษย์พี่หญิงขึ้นมาบ้างแล้ว

เข้าใจว่าไฉนนางจึงชอบอ่านหนังสือนิยายเรื่อยเปื่อย เข้าใจว่าไฉนนางจึงเอาแต่อุดอู้อยู่ในเขาจงหนานทุกเมื่อเชื่อวัน คอยเล่นบทบาทสมมติไปกับเขา เข้าใจว่าเหตุใดทั้งที่นางเป็นถึงเซียน กลับใช้ชีวิตได้อย่างเปิดเผยจริงใจและสมถะเรียบง่ายถึงเพียงนั้น

ไม่แยแสเรื่องบ้านเมืองใต้หล้า นางเพียงปรารถนาจะใช้ชีวิตตามที่ตนพึงใจ ใช้ชีวิตอย่างปลอดโปร่งโลดแล่นไร้พันธนาการภายในช่วงอายุขัยอันแสนจำกัด

หลี่เต้าเสวียนพลันนึกขึ้นได้ว่า ทุกคราที่ตนมาเยือน ศิษย์พี่หญิงมักจะนั่งชมตะวันขึ้นอยู่บนยอดเขาเสมอ

ยามที่ดวงตะวันสีชาดอันเจิดจ้าค่อย ๆ ลอยขึ้นเหนือทะเลเมฆ สาดประกายแสงสีทองระคนแดงอาบทั่วแดนมนุษย์ ศิษย์พี่หญิงมักจะเฝ้ามองอย่างจดจ่อเป็นพิเศษ