ตอนที่ 492 สายโลหิตเทพบุปผา ซีหลิงเซิ่งหมู่

ตอนที่ 492 สายโลหิตเทพบุปผา ซีหลิงเซิ่งหมู่

หลี่เต้าเสวียนฝันไปตื่นหนึ่ง

เขาฝันว่าตนเองถูกกลิ่นหอมของดอกไม้โอบล้อมเอาไว้ ตั้งแต่ศีรษะจรดปลายเท้า จากภายในสู่ภายนอกล้วนอบอวลไปด้วยกลิ่นหอมของมวลผกา ราวกับตกอยู่ในดงบุปผานับร้อย โดยมีภูตตัวจ้อยผู้ขยันขันแข็งกำลังใช้ใบบัวเก็บเกี่ยวน้ำหวาน

ครั้นตื่นจากความฝัน เขาถึงได้พบว่านี่มิใช่ความฝัน ทว่ารอบกายคือดงดอกไม้อันกว้างใหญ่และงดงาม กำลังทอประกายแสงนวลตาสะท้อนรับแสงจันทร์

“อาการบาดเจ็บฟื้นฟูจนหมดสิ้นแล้ว อีกทั้ง... ตบะยังก้าวหน้าขึ้นอีกด้วย”

หลี่เต้าเสวียนรู้สึกเหลือเชื่อยิ่งนัก บาดเจ็บสาหัสเพียงนั้น แค่นอนหลับไปตื่นหนึ่งกลับหายเป็นปลิดทิ้ง ซ้ำร้ายตบะยังพัฒนาขึ้นอีก หากมิใช่เพราะรอบด้านยังมีร่องรอยการต่อสู้หลงเหลืออยู่ เขาคงคิดว่าเรื่องของศิษย์พี่เป็นเพียงความฝันของตนเองไปแล้ว

“ท่านพ่อตื่นแล้ว ท่านพ่อตื่นแล้ว!”

เสียงหนึ่งดังแว่วมาจากแทบเท้า หลี่เต้าเสวียนก้มลงมอง จึงพบว่ามีเด็กหญิงตัวจิ๋วที่มีปีกโปร่งใส กำลังกระโดดตบข้อเท้าของเขาด้วยความตื่นเต้นดีใจ

นางสูงเพียงสามชุ่นเศษ ละม้ายหัวผักกาดน้อย สวมกระโปรงสีสดใส เครื่องหน้าประณีตหมดจด ราวกับภูตน้อยอันประณีตงดงาม

“เจ้าคือ...”