กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 471 มนตร์หลอมธนูโต่วหมู่หยวนจวิน การสืบทอดหน้ากาก
“ศิษย์น้อง บนเขาหลงหู่ทุกอย่างเรียบร้อยดีหรือไม่”
ได้ยินคำถามของหลี่เต้าเสวียน อู๋เหว่ยก็เปิดปากพูดน้ำไหลไฟดับทันที
“ทุกอย่างเรียบร้อยดีมากขอรับ ท่านผู้เฒ่าวัน ๆ มังกรเห็นหัวไม่เห็นหาง นาน ๆ ทีอารมณ์ดีก็นึกอยากเคี่ยวกรำศิษย์ลูกศิษย์หลานบ้าง แล้วก็ยังคอยบ่นว่าพวกเราพรสวรรค์ย่ำแย่ บอกว่าหากเต้าเสวียนอยู่ที่นี่ คงไม่ทำให้เขาต้องโมโหจนปวดฟันเช่นนี้...”
“ท่านอาอาจารย์กานหยางดูแลจัดการสำนักได้อย่างเป็นระเบียบเรียบร้อย เสียแต่ว่าแม้แผลจะหายดีแล้ว แต่เขาก็ยังแก้สันดานชอบนอนในโลงศพไม่ได้ ทำเอาท่านอาอาจารย์หญิงหนิงเยียนบ่นกระปอดกระแปดอยู่บ่อย ๆ”
“จริงสิ ตอนนี้ท่านอาอาจารย์หญิงหนิงเยียนกำลังตั้งครรภ์ นางฝากข้าเอาสิ่งนี้มามอบให้ท่านด้วยขอรับ”
อู๋เหว่ยล้วงเอารองเท้าผ้าสีดำคู่หนึ่งออกมาจากอกเสื้อ ฝีเข็มละเอียดถี่ถ้วน เย็บประกบแนบสนิท แม้ดูเรียบง่ายธรรมดา แต่พอสัมผัสกลับนุ่มสบายยิ่งนัก
“นี่เป็นรองเท้าที่ท่านอาอาจารย์หญิงหนิงเยียนเย็บให้ท่าน นางบอกว่าท่านมีอาภรณ์เซียนจันทร์คล้อยสวมใส่ จึงไม่จำเป็นต้องกังวลเรื่องเสื้อผ้า แต่ยามเดินทางรอนแรมอยู่ภายนอก รองเท้าย่อมขาดไปไม่ได้ จึงให้ข้านำติดตัวมาให้ท่านคู่หนึ่ง”
อู๋เหว่ยยิ้มพลางกล่าวว่า “ศิษย์พี่ท่านไม่รู้หรอก ตั้งแต่ท่านอาอาจารย์หญิงหนิงเยียนตั้งครรภ์ นางก็อ่อนโยนกับพวกเราอย่างที่สุด มักจะลงมือเย็บเอี้ยมกับเสื้อผ้าเด็กเล็ก ๆ อยู่เสมอ ฝีมือประณีตยอดเยี่ยมมากเลยขอรับ!”