กำลังโหลด
เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 469 มังกรจำศีลตื่นจากนิทรา ถ่ายทอดมรรคาถกเจ็ดเซียน
หลี่เต้าเสวียนพินิจดูเสี่ยวไป๋บนข้อมืออย่างละเอียด ถึงกับเปิดเนตรสวรรค์ขึ้นมา
ภายใต้เนตรสวรรค์ ร่างของงูขาวเปล่งประกายแสงนวลตา เลือนรางพอเห็นเงาร่างกระจ่างผุดผ่องสายหนึ่ง นั่นคือแก่นวิญญาณของมันที่ค่อย ๆ ก่อร่างเป็นรูปเป็นร่างขึ้นหลังทะลวงสู่ขอบเขตจิตหยิน
สายพลังเทพธูปควันลอยวนเวียนรอบกายมัน ดุจเมฆมงคลไร้รูป เปี่ยมด้วยไอเซียนพิสุทธิ์ยิ่งนัก
เห็นได้ชัดว่า เสี่ยวไป๋กำลังค่อย ๆ สลัดคราบร่างอสูร วิวัฒนาการไปในทิศทางของสัตว์เซียนหรือสัตว์เทพ ศักยภาพและพรสวรรค์เช่นนี้ เกรงว่าจะไม่ด้อยไปกว่าไป๋ซู่เจินในตำนานเลย
“นายท่าน เสี่ยวไป๋ขอนอนสักประเดี๋ยวนะขอรับ...”
งูขาวพึมพำเสียงแผ่ว จากนั้นก็เข้าสู่ห้วงนิทราอย่างรวดเร็ว หมอบนิ่งอยู่บนข้อมือของหลี่เต้าเสวียนไม่ไหวติง
หลังจากข้ามทัณฑ์ลอกคราบ มันดูอ่อนเพลียเป็นอย่างยิ่ง
“โฮ่ง ๆ เสี่ยวไป๋ รีบมาประลองกับข้าสักตั้ง!”
เซี่ยวเทียนดูกระตือรือร้นยิ่งนัก มันได้ยินมาว่าเสี่ยวไป๋ถึงกับเรียกอสนีทัณฑ์ลงมาได้ ในใจจึงพลุ่งพล่านด้วยจิตต่อสู้ อยากจะแสดงฝีมือต่อหน้านายท่าน เพื่อพิสูจน์ว่าใครกันแน่คือสัตว์ศึกอันดับหนึ่งข้างกายนายท่าน