ตอนที่ 467 เสวียนจั้งผ่านด่านรัก ยิ่งสูงยิ่งหนาวเหน็บ

ตอนที่ 467 เสวียนจั้งผ่านด่านรัก ยิ่งสูงยิ่งหนาวเหน็บ

ยามที่เสวียนจั้งฟื้นขึ้นมาอีกครั้ง ก็พบว่าตนเองนอนอยู่บนเตียง บาดแผลทั่วร่างหายเป็นปลิดทิ้งอย่างน่าอัศจรรย์ ผ้าต่วนเนื้อนุ่มห่มอยู่บนกาย ให้ความรู้สึกสบายยิ่งนัก

เรา... ไม่ได้ถูกเผาตายหรอกหรือ?

เสวียนจั้งยันกายลุกขึ้นนั่ง เห็นเงาร่างหนึ่งอยู่ริมหน้าต่าง สวมชุดขาวบริสุทธิ์ดุจหิมะ เกล้าผมดำขลับเป็นมวยนักพรต กำลังพลิกอ่านตำราโบราณเล่มหนึ่งอยู่ใต้แสงแดดรำไร

“ในที่สุดเจ้าก็ฟื้นเสียที เคราะห์ดีที่เจ้าได้รับเพียงบาดแผลภายนอก ไม่ได้กระทบถึงรากฐาน มิเช่นนั้นไต้ซือซานเล่อคงต้องมาสู้ตายกับข้าเป็นแน่”

นักพรตหนุ่มรูปงามในชุดขาวปิดตำราโบราณในมือลง พอจะมองเห็นอักษรตัวโตคำว่า 'จื่อเวย' รำไร เขามองไปยังเสวียนจั้งด้วยแววตาอบอุ่นอ่อนโยน น้ำเสียงเปี่ยมด้วยความห่วงใย

“พี่ใหญ่!”

แววตาของเสวียนจั้งทอประกายยินดี เผยรอยยิ้มซื่อพลางเอ่ย “ขอบคุณพี่ใหญ่ที่ช่วยชีวิตข้าไว้!”

“โฮ่ง ๆ หลวงจีนน้อย เจ้าช่างดวงแข็งนัก ตอนที่เจ้าลิงตัวนั้นแบกเจ้ามาส่ง ลมหายใจของเจ้าแทบจะรวยรินแล้ว ยังดีที่นายท่านป้อนโอสถทิพย์ให้ ทั้งยังใช้อิทธิฤทธิ์อันยิ่งใหญ่ฟื้นฟูพลังชีวิตและรักษาเนื้อหนังให้เจ้า มิเช่นนั้นต่อให้รอดมาได้ เจ้าก็ต้องกลายเป็นคนพิการไปแล้ว!”

สุนัขดำตัวน้อยตัวหนึ่งกระโดดลงมาจากขื่อ เอาหน้าทิ่มพื้น ทว่ากลับไม่สนใจแม้แต่น้อย กระดิกหางลุกขึ้นแล้วเอ่ยกับเสวียนจั้ง