ตอนที่ 465 เจิ้นได้ไท่ชง ก็ไร้กังวลแล้ว!

ตอนที่ 465 เจิ้นได้ไท่ชง ก็ไร้กังวลแล้ว!

ในอารามเสวียนตู หลี่ซื่อหมินสวมชุดรัดกุมสีดำ ข้างกายมีเพียงเกาเฉวียนผู้เป็นหัวหน้าขันทีและหวังปัวนายกองไป๋หู่ติดตามมา คนอื่น ๆ ล้วนถูกสั่งให้ถอยออกไปหมด เพื่อป้องกันมิให้รบกวนการพักรักษาตัวของราชครู

ครั้นพวกเขามาถึงด้านนอกเรือนน้อยเสวียนตู ก็พลันรู้สึกสายตาสว่างวาบขึ้นมาทันที

กลิ่นหอมเข้มข้นของมวลดอกไม้ผสมผสานกับความหอมสดชื่นของใบหลิวโชยมาปะทะหน้า ชวนให้จิตใจกระปรี้กระเปร่า เมื่อเงยหน้าขึ้นมอง ก็เห็นเถาวัลย์เขียวขจีเลื้อยพันเต็มกำแพง ดอกไม้ป่าไร้นามหลายดอกแย้มบานอย่างเงียบงัน เปี่ยมล้นด้วยพลังชีวิต

ผึ้งป่าบินร่อน นกเขียวส่งเสียงขับขาน ประหนึ่งสวนป่าทางเจียงหนาน ดั่งแดนสุขาวดีตัดขาดจากโลกภายนอก

“บางครั้งเจิ้นก็อิจฉาไท่ชงจริง ๆ ที่สามารถรักษาดินแดนอันสงบสุขไว้ได้ท่ามกลางความวุ่นวาย”

อาจเป็นเพราะหลายวันมานี้ราชกิจรัดตัวจนเกินไป หลี่ซื่อหมินผู้ขยันขันแข็งมาโดยตลอด ถึงกับเริ่มอิจฉาชีวิตของหลี่เต้าเสวียนขึ้นมาบ้างแล้ว

เขาอดไม่ได้ที่จะเอ่ยเย้าแหย่ “เจิ้นตื่นแต่เช้ามืดเข้านอนดึกดื่น กังวลเหน็ดเหนื่อยกับราชการบ้านเมือง ไท่ชงกลับสบายดี หลบมาเสวยสุขในแดนวิเศษ ฮึ ๆ คราวนี้หากเขารักษาโรคในใจของเจิ้นไม่ได้ ไม่ว่าจะอย่างไรเจิ้นก็ต้องลากเขาไปอยู่ในวังเสียสองสามวัน ให้คอยดูเจิ้นตรวจฎีกาให้ได้!”

เกาเฉวียนยิ้มพลางกล่าว “บ่าวมั่นใจว่าราชครูจะไม่ทำให้ฝ่าบาทผิดหวังพ่ะย่ะค่ะ”