ตอนที่ 456 นกเผิงกลืนพุทธองค์ จอมมารร่วงสู่โพธิ

ตอนที่ 456 นกเผิงกลืนพุทธองค์ จอมมารร่วงสู่โพธิ

ซานเล่อจากเมืองซ่างหยางไป เดินเท้าเข้าสู่ในวัดโบราณกลางหุบเขาลึกแห่งหนึ่ง ที่นี่คล้ายถูกทิ้งร้างมาเนิ่นนาน ไร้ซึ่งร่องรอยผู้คน พระพุทธรูปในวัดเหลือเพียงแค่ครึ่งองค์เท่านั้น

มีเพียงต้นโพธิ์โบราณต้นนั้นในลานวัดที่ยังคงเปี่ยมด้วยชีวิตชีวา กิ่งก้านใบดกหนาเขียวชอุ่ม

ซานเล่อค่อย ๆ ก้าวเดินไปทางต้นโพธิ์ต้นนั้น สายตาแปรเปลี่ยนเป็นลึกล้ำยิ่งยวด

ยามที่เขาเข้าใกล้เข้าไปทุกที ภาพทิวทัศน์รอบด้านพลันเริ่มแปรเปลี่ยนไปอย่างมหาศาล วัดโบราณที่หักพังทรุดโทรมเริ่มกลับกลายเป็นทองประกายอร่ามเรืองรอง เสียงสวดมนต์อันเปี่ยมด้วยกลิ่นอายแห่งเซนและเสียงเคาะมู่หยู่ว์ดังขึ้นรอบทิศทาง

มือเล็ก ๆ ข้างหนึ่งคว้าชายแขนเสื้อของซานเล่อเอาไว้

เขาหันศีรษะกลับไปมอง เห็นเป็นเสวียนจั้งศิษย์สายตรงของตนเอง

"ท่านอาจารย์ อย่าไปเลยขอรับ..."

เสวียนจั้งอ้อนวอนอย่างขมขื่น หยาดน้ำตาเอ่อล้นเต็มสองตา

ซานเล่อคล้ายเกิดจิตใจไม่ยินยอมพร้อมใจที่จะทำร้าย เขาจึงยื่นมือออกไป ยิ้มอย่างเมตตาพลางเช็ดคราบน้ำตาให้เสวียนจั้ง ก่อนจะเอ่ยด้วยน้ำเสียงอ่อนโยน "สักวันหนึ่ง เจ้าจะเข้าใจอาจารย์เอง"