เพื่อปรับปรุงเว็บไซต์ ไม่ยอมรับก็อ่านและฟังได้ตามปกติ ตั้งค่าคุกกี้
โดย แปลง่วงๆไปเรื่อย
ตอนที่ 449 วาจาสุดท้ายของเกาจู่ วารีท่วมฉางอัน!
ม่อหลัวจ้องมองกระดานหมากที่ถูกปราณกระบี่ทำลาย สีหน้ายังคงสงบนิ่ง มีเพียงเส้นผมยาวดกดำที่พลิ้วไหวน้อย ๆ
"สิ่งที่ร้ายกาจที่สุดในใต้หล้าก็คือเจ็ดอารมณ์หกปรารถนาของมนุษย์ ดุจใบไม้บังตาจนมองไม่เห็นพิภพอันไพศาล น่าสงสารนัก เจ้ามีพรสวรรค์เฉลียวฉลาดแท้ ๆ แต่กลับยังไม่อาจหลุดพ้นจากกรงขังนี้ได้"
เขาหยุดไปชั่วครู่ ก่อนจะเอ่ยว่า "พวกที่ตะโกนปาว ๆ ว่าจะคว่ำกระดาน แท้จริงแล้วก็แค่อยากกลายเป็นผู้เดินหมากคนถัดไปเท่านั้น"
หลี่เต้าเสวียนไม่อยากถกเถียงกับเขาอีกต่อไป นี่คือความเห็นต่างในวิถีความคิดของคนทั้งสอง ไม่มีทางโน้มน้าวใจซึ่งกันและกันได้ ถ้อยคำไร้ความหมายไปแล้ว มีเพียงการแพ้ชนะเท่านั้นที่จะพิสูจน์ได้ว่าใครถูกใครผิด
"เจ้าเอาเยียนเอ๋อร์ไปขังไว้ที่ไหน?"
ต่อเด็กหญิงตัวน้อยที่ยอมสละชีพเพื่อช่วยฉางเล่อนั้น ในใจของหลี่เต้าเสวียนเวทนานางยิ่งนัก หากยังมีโอกาสอยู่บ้าง เขาก็อยากจะลองช่วยเยียนเอ๋อร์ดู
เด็กสาวที่จิตใจดีงามเช่นนี้ ไม่สมควรมีจุดจบเช่นนี้ อย่างน้อยที่สุดหลี่เต้าเสวียนก็อยากส่งนางไปเวียนว่ายตายเกิด ให้ชาติหน้าได้สัมผัสความรักและความเอาใจใส่จากพ่อแม่
ม่อหลัวเอ่ยอย่างเฉยชา "เด็กหญิงผู้นั้น นับว่าเป็นไม้ผุที่ไม่อาจสลัก ข้าส่งนางเข้าไปในวังหลวง ให้นางเข้าใกล้ฉางเล่อ คอยจับตาดูทุกการเคลื่อนไหวของฉางเล่อ ก็เพื่อจะให้นางแทนที่ฉางเล่อในภายภาคหน้า เข้าสิงสู่ในร่างนั้น"