ตอนที่ 448 ผู้มองสรรพชีวิตเป็นหมาก ย่อมถูกสรรพชีวิตพลิกคว่ำกระดาน!

ตอนที่ 448 ผู้มองสรรพชีวิตเป็นหมาก ย่อมถูกสรรพชีวิตพลิกคว่ำกระดาน!

ครั้นหลี่เต้าเสวียนได้ยินเสียงหัวเราะ ก็รู้สึกว่าขากางเกงถูกดึงรั้งจนตึง เมื่อก้มลงมองก็พบเด็กชายตัวน้อยขาวอวบแก้มสีชมพูคนหนึ่งกำลังกอดข้อเท้าเขาไว้ นัยน์ตาสีคล้ำแกมเขียวคู่นั้นทอประกายความยินดีที่ได้พบกันใหม่อีกครา

หลี่เต้าเสวียนเพิ่งอ้าปากจะพูด วูบเดียวเด็กชายตัวน้อยก็พลันหายวับไป จากนั้นเขาก็รู้สึกหนักตรงเอว คล้ายมีใครบางคนโผเข้ากอด

เขายื่นมือไปคว้าที่เอว ทว่าเด็กชายตัวน้อยกลับปีนขึ้นไปเกาะตรงลำคอแทนเสียแล้ว ทั้งยังส่งเสียงหัวเราะคิกคักไม่หยุดหย่อน ประหนึ่งกำลังเล่นซ่อนหากับเขา

หลี่เต้าเสวียนถอนหายใจแผ่วเบา กล่าวว่า "พอเถอะ ข้ามีเรื่องจะให้เจ้าช่วย เลิกเล่นซุกซนได้แล้ว"

ทารกฝันร้ายคิดจะหลบอีก แต่ฝ่ามือของหลี่เต้าเสวียนพลันเร่งความเร็ว คว้าหมับเข้าที่จุกผมชี้ฟ้าของเขา แล้วหิ้วลอยขึ้นมาทั้งตัว พลางพินิจมองทารกฝันร้ายที่ผิดแผกไปจากเดิมอย่างสิ้นเชิง

เมื่อถูกจับได้ ทารกฝันร้ายก็ไม่ดิ้นรนขัดขืนอีก เพียงแต่ส่งสายตาน่าสงสารไร้เดียงสายิ่งยวดมองมายังหลี่เต้าเสวียน คล้ายคิดจะทำตัวน่ารักเพื่อเอาตัวรอด

"เจ้าตัวนี้นี่ กินจนอ้วนขึ้นมาบ้างแล้ว ทั้งยังขาวขึ้นอีกด้วย"

หลี่เต้าเสวียนยิ้มออกมา วางตัวเขาลง แล้วเคาะศีรษะเบา ๆ หนึ่งทีเป็นการทำโทษ

ดูท่าทางทารกฝันร้ายจะมีความเป็นอยู่ที่ดียิ่ง ตัวอ้วนท้วนสมบูรณ์ขึ้น ไอแค้นที่เคยพันพัวอยู่รอบกายก็สลายไปจนหมดสิ้นนานแล้ว สิ่งที่มาแทนที่คือกลิ่นอายธูปบูชาอันล้ำลึกพิสดาร สง่าผ่าเผยและเที่ยงแท้