ตอนที่ 443 มหาวิชาไท่ผิง ยันต์เทพหวงเทียน

ตอนที่ 443 มหาวิชาไท่ผิง ยันต์เทพหวงเทียน

ฉางเล่อโผเข้าสู่อ้อมอกของหลี่เต้าเสวียนอย่างแรง ราวกับลูกสัตว์ตัวน้อยที่ตื่นตระหนก นางเงยหน้าเล็ก ๆ ที่เปรอะเปื้อนคราบดินขึ้นมา ร้องไห้จนหน้าตามอมแมมเป็นแมวน้อย

“ฮือ ๆ ๆ... ท่านอาจารย์ ข้านึกว่าจะไม่ได้พบท่านอีกแล้ว...”

ยามนี้ ความสูงส่งสง่างามในฐานะองค์หญิงใหญ่สายตรงแห่งมหาถังของนางพลันมลายหายไปสิ้น นางซุกตัวอยู่ในอ้อมอกของหลี่เต้าเสวียน น้ำมูกน้ำตาไหลพราก จนทำให้อาภรณ์เซียนจันทร์คล้อยอันไร้มลทินแปดเปื้อนไปด้วย

“ฮือ ๆ... ท่านอาจารย์ นี่ไม่ใช่ว่าข้ากำลังฝันไปหรอกนะ...”

หลี่เต้าเสวียนส่ายหน้าพลางยิ้ม จากนั้นก็งอนิ้วเคาะเบา ๆ ลงบนหน้าผากเนียนเกลี้ยงของนาง เมื่อเห็นนางทำหน้านิ่วด้วยความเจ็บ เขาก็หัวเราะ “เจ็บก็แปลว่าไม่ได้ฝัน วางใจเถอะ อาจารย์มาช่วยเจ้าแล้ว”

เมื่อเห็นสภาพร้องไห้จนน้ำตานองหน้าราวดอกสาลี่ต้องฝน หลี่เต้าเสวียนก็ทอดถอนใจแผ่วเบา ยกแขนเสื้อขึ้นมาช่วยเช็ดหน้าให้นางจนสะอาดสะอ้าน

ฉางเล่อเงยหน้าเล็ก ๆ ขึ้นอย่างว่าง่าย หัวใจที่ทั้งหวาดผวาและขลาดกลัวจากการถูกขังอยู่ในหลุมศพในที่สุดก็ค่อย ๆ สงบลง

ช่วงเวลานี้ นางดิ้นรนและร้องขอความช่วยเหลือในหลุมศพสุดชีวิต กระทั่งเล็บยังฉีกจนเลือดออก แต่ก็ไร้ประโยชน์ ต่อมานางเหนื่อยล้าจนหมดแรงจึงเผลอหลับไป อาจเป็นเพราะบังเอิญไปแตะโดนบาดแผลเข้า นางจึงสะดุ้งตื่นด้วยความเจ็บปวด จนเผลอส่งเสียงร้องออกมา จึงทำให้หลี่เต้าเสวียนได้ยิน

หลี่เต้าเสวียนสังเกตเห็นบาดแผลของนางเช่นกัน