ตอนที่ 442 แสงทิพย์วาบหนึ่งคือยันต์แท้ คนทางโลกสิ้นเปลืองหมึกชาดเปล่าดาย

ตอนที่ 442 แสงทิพย์วาบหนึ่งคือยันต์แท้ คนทางโลกสิ้นเปลืองหมึกชาดเปล่าดาย

ภูตผีในตู้คล้ายจะสัมผัสได้ถึงแรงกดดันมหาศาล รอยแตกร้าวบนตัวตู้ที่เดิมจวนจะสมานคืนพลันมีทีท่าปริแตกขยายออกอีกครา ราวกับใยแมงมุมที่ลามเลียไปอย่างไม่หยุดยั้ง

หลี่เต้าเสวียนเพียงจ้องมองมันอยู่อย่างเงียบสงบ แสงสีทองตรงเนตรสวรรค์ระหว่างหัวคิ้วยิ่งมายิ่งเจิดจรัส ประหนึ่งสายฟ้าสีทองเส้นแล้วเส้นเล่า

น้ำเลือดรอบด้านทะลักออกมา คล้ายหวังจะทำให้ร่างของหลี่เต้าเสวียนแปดเปื้อน ทว่ากลับไม่อาจล่วงล้ำเข้าสู่ระยะสามเชียะรอบกายเขาได้เลย ราวกับตรงนั้นมีม่านพลังที่ไร้รูปขวางกั้นไว้ชั้นหนึ่ง

ในสายตาของภูตผี หลี่เต้าเสวียนในยามนี้แทบไม่ต่างอันใดกับดวงตะวันเจิดจ้าที่กำลังเยื้องย่าง ปราณหยางพิสุทธิ์อันไร้รูปดุจดั่งเปลวเพลิงสีทองกลุ่มหนึ่ง ลุกโชนโชติช่วงจนแปรเปลี่ยนฟ้าดินให้กลายเป็นเตาหลอม

น้ำเลือดเหล่านั้นคือพลังและความเคียดแค้นที่มันสั่งสมมานานนับปี บัดนี้กลับระเหยเหือดแห้งไปอย่างรวดเร็วภายใต้ปราณหยางพิสุทธิ์ของอีกฝ่าย จนมลายสูญสิ้นไปในที่สุด

“ทำนายอักษรเมื่อครู่ เจ้าคำนวณสิ่งใดออกมาได้บ้างหรือไม่”

หลี่เต้าเสวียนมิได้เอ่ยถามถึงสถานการณ์ของฉางเล่อโดยตรง ทว่าเริ่มด้วยการซักถามเรื่องการทำนายอักษร เพื่อทดสอบความสามารถของมันดูก่อน

ตู้สั่นสะท้าน โลหิตไหลรวมกันเป็นตัวอักษรแถวหนึ่งบนพื้น

“คำนวณไม่ออก... ยังมิทันเริ่ม... ข้าก็แทบจะแตกเป็นเสี่ยง ๆ แล้ว...”