ตอนที่ 46 เซียนน้ำเต้า

ตอนที่ 46 เซียนน้ำเต้า

ยามเช้าตรู่ในเมืองอวี้จางยังไม่คึกคักนัก ทว่าก็มีชาวบ้านไม่น้อยเริ่มง่วนกับงานของตน บนท้องถนนอันเงียบเหงาค่อย ๆ มีไออุ่นแห่งชีวิตผู้คนเพิ่มขึ้น

หลี่เต้าเสวียนได้กลิ่นหอมของขนมเปี๊ยะหู พลันถูกยั่วน้ำลายจนอยากกินขึ้นมาทันใด

แต่ทำอย่างไรได้เมื่อเขายังอยู่ในช่วงปี้กู่ จึงทำได้เพียงหยิบลูกกลอนปี้กู่อันไร้สีไร้รสขึ้นมาเม็ดหนึ่งแล้วกลืนลงไป

การรีบฝึกให้ถึงขอบเขตจิตหยินโดยเร็วคือแรงผลักดันที่ยิ่งใหญ่ที่สุดของเขาในตอนนี้ เพราะเมื่อถึงเวลานั้นก็จะกลับมาลิ้มรสอาหารเลิศรสได้อีกครั้ง

เมืองอวี้จางกว้างใหญ่ ถนนหนทางกว้างขวางราบเรียบ สองฟากฝั่งเต็มไปด้วยร้านรวงเรียงราย ทั้งยังเป็นพวกสินค้าฟุ่มเฟือยเสียส่วนใหญ่ เช่น ร้านขายของเก่า ร้านเครื่องประดับอัญมณี...