ตอนที่ 26 สี่ขอบเขตบำเพ็ญเต๋า

ตอนที่ 26 สี่ขอบเขตบำเพ็ญเต๋า

วันรุ่งขึ้น ยามอิ๋น

ฟ้ายังไม่ทันสาง รอบด้านยังเป็นสีเทามัวซัว หลี่เต้าเสวียนก็ถูกอาจารย์เคี่ยวเข็ญจนต้องลุกจากที่นอนแล้ว

“ตั้งท่าม้าให้มั่น!”

หลี่เต้าเสวียนสวมชุดฝึกวิชาสีขาวหลวมโพรก ยืนตั้งท่าม้าอยู่กลางลานเรือน บนศีรษะวางกระถางธูปใบหนึ่ง ด้านบนปักธูปยาวไว้ดอกหนึ่ง

“ยืนให้ดี หากกระถางธูปเอียงคว่ำ จะเปลี่ยนธูปดอกใหม่ให้เจ้าทันที ถ้าธูปดอกนี้ยังไหม้ไม่หมด เจ้าก็ต้องยืนอยู่อย่างนี้ไปเรื่อย ๆ!”

จางกานหยางเอามือไพล่หลังยืนอยู่ ชั่วขณะนี้เขาเปลี่ยนจากท่าทีตามสบายกลายเป็นเข้มงวดกวดขันอย่างยิ่ง

ใบหน้าของหลี่เต้าเสวียนชุ่มไปด้วยเหงื่อ ในใจอดสงสัยมิได้ว่า ผู้บำเพ็ญเต๋าเหตุใดจึงต้องมาฝึกสิ่งนี้ด้วยเล่า

คล้ายจะมองออกถึงความกังขาในใจเขา จางกานหยางจึงแค่นเสียงฮึแล้วกล่าวว่า “บำเพ็ญจิตละเลยกาย สุดท้ายก็ว่างเปล่า จิตคือวิญญาณของคน กายคือสังขารเนื้อหนังของคน ต้องบำเพ็ญทั้งจิตและกายควบคู่กัน จึงจะนับเป็นมรรคาอันยิ่งใหญ่!”